#freewriting day 38 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ด้านได้ อายอด ความอาย กลัวการถูกปฏิเสธ กลัวการตอบรับที่รุนแรงเกินคาดเดา กลัวถูกมองว่าด้อยกว่า กลัวผิดปกติ ผิดไปจากปกติของสังคม กลัวสูญเสียความน่าเชื่อถือ กลัวคนเห็นตัวเราที่เปลือยเปล่า กลัวการแสดงความไม่สมบูรณ์ของตัวเรา ความกลัวเหล่านี้เป็นกลไกปกป้องตัวเราที่สำคัญ แต่ก็ทำให้หลีกหนีการพัฒนาตัวเราไปสู่สิ่งใหม่ ความเปลือยเปล่า หากเป็นมิตรทำให้สร้างความเข้าใจกันได้ไม่ยาก แต่หากไม่ใช่มิตร กลับเผยให้เห็นจุดอ่อน จุดที่อ่อนไหว พร้อมจะไขว้เขวในยามที่ยังไม่มั่นคง แต่เมื่อเปิดเผยหมดแล้ว การไม่มีอะไรจะเสีย กลับกลายเป็นจุดแข็ง ให้สามารถดำเนินสิ่งที่ต้องการได้อย่างกล้าหาญ ได้เริ่มทำสิ่งที่ไม่เคยกล้าที่จะทำ พอมาทบทวน กลับแน่ใจว่า สิ่งที่ได้เลือกทำไปนั้น ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว เพียงแต่ยังไม่สมบูรณ์ จึงควรภูมิใจและมั่นใจ

#freewriting day 37 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ต่อจากเมื่อวานเรื่องนิยามใหม่ความหรู เวลา กับ รสนิยม ส่วนการซื้อขาย ขึ้นกับความพึงพอใจของผู้ซื้อและผู้ขายหากทรัพยากรเพียงพอ เวลาเป็นต้นทุนของทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย เวลาที่ผู้ขายประหยัดให้กับผู้ซื้อได้มาก ผู้ซื้อยิ่งรู้สึกหรู รู้สึกคุ้มค่าที่จะจ่าย เวลาที่ผู้ขายเสียไป อาจจะมีทั้งเวลาที่ผู้ซื้อเห็นค่าและไม่เห็นค่า เสียไปกับการคิดสร้างสรรค์ การคิดวิเคราะห์ ลองผิดลองถูก ความผิดพลาด ล้มเหลว เสียไปกับการเตร็ดเตร่ พักผ่อน รอจังหวะที่เหมาะสม ทั้งหมดนั้น หากผู้ซื้อไม่ได้รับรู้ก็จะไม่เห็นค่า ไม่เห็นว่า ประหยัดเวลาไปขนาดไหน ตระกูล สำนัก องค์กร ที่สั่งสมเวลาจากการลองผิดลองถูกมาหลายชั่วอายุคน หากผู้ซื้อได้รับรู้ ยิ่งเห็นคุณค่า ยิ่งเห็นความหรูหรา การทำให้ผู้ซื้อรับรู้ ทำให้เกิดความพึงพอใจได้ง่ายขึ้น ซึ่งขึ้นกับรสนิยมของผู้ซื้อด้วย เป็นทิศทางเดียวกับผู้ขายหรือไม่ หากเป็นชนเผ่าเดียวกัน ค่านิยมใกล้เคียงกัน ก็ดูหรูหรือถูกใจ มองดูแล้วมีสองฝั่งที่ผู้ขายต้องคอยปรับเปลี่ยนและพัฒนา ฝั่งเวลา ได้ใช้เวลาอย่างมีคุณภาพ ใช้เวลาไปกับสิ่งที่เกิดคุณค่าอย่างแท้จริงต่อผู้ซื้อหรือไม่ เวลาที่ใช้ไปช่วยประหยัดเวลาให้กับผู้ซื้อได้มากแค่ไหน เวลาในการสร้างหรือค้นหาต้นทุนที่ต่ำ คุณภาพที่สูง เวลาเหล่านี้ ยิ่งสั่งสม ยิ่งเป็นป้อมปราการอันแข็งแกร่ง ยิ่งได้เปรียบคู่แข่ง ยิ่งได้รับการรับรู้จากผู้ซื้อ ยิ่งทำให้ผู้ซื้อพึงพอใจ ฝั่งรสนิยม สร้างรสนิยมที่ซื่อตรงต่อตัวตนของผู้ขาย ค้นหาผู้ซื้อในรสเดียวกันให้เจอ และส่งสารให้ผู้ซื้อได้รับรู้เข้าใจ รสนิยมและเวลาที่สั่งสมมาอย่างมีคุณค่า คิดไปคิดมา ก็ดูจะไม่ใช่ความหรู แต่เป็นการตลาดทั่วไป ที่ต้องทำให้ลูกค้าเห็นว่าคุ้ม ก็จะซื้อ ได้ตกตะกอนในแบบของตัวเองก็สนุกดี

#siamstr #THON103 อวดก่อน @BitPopArt

#freewriting day 36 #siamstr #เขียนขีดอิสระ อะไรคือหรู หากเรามีเงินมากพอ เราจะซื้อของหรูหรือไม่ เท่าที่เคยสัมผัสสินค้าราคาสูงมาบ้าง พอจะเรียกว่า หรูนิดหน่อย พบว่า คุณภาพ ผิวสัมผัส รายละเอียด ภาพลักษณ์ รวมถึงการได้รับการยอมรับจากผู้อื่น เป็นสิ่งที่แตกต่างอย่างชัดเจนจากสินค้าทั่วไป ช่วงนี้หลายสื่อจำกัดความ คำว่า หรู Luxury ใหม่ว่า เวลา Time เพราะเวลาประเมินค่าไม่ได้ วันนี้ยังมีคนอ้างอิงจากคำของ Coco Chanel “Some people think luxury is the opposite of poverty. It is not. It is the opposite of vulgarity.” หรูไม่ได้ตรงข้ามกับจน ตรงข้ามกับไร้รสนิยมต่างหาก หากมารวมกันอย่างมั่วๆ ก็แปลว่า ถ้าสินค้านั้นมีรสนิยมและให้เวลาได้ นั่นคือ หรู หากมาจับกับหลักการทางเศรษฐศาสตร์เท่าที่จำได้ การซื้อขาย จะเกิดขึ้น เมื่อ ผู้ซื้อพึงพอใจสินค้าบริการ มีเงินเพียงพอ และยินดีจะจ่าย ผู้ขายพึงพอใจจำนวนเงินที่ได้รับและพึงพอใจจะให้สินค้าบริการ พึงพอใจและยินดี สองคำนี้ ความเป็นมนุษย์นั้น เปลี่ยนแปลงแทบจะตลอดเวลา เริ่มสนุกละ ...พรุ่งนี้มาสร้างสินค้าบริการในนิยามหรูแบบใหม่กันต่อ

ได้คิดเยอะเลย

#freewriting day 35 #เขียนขีดอิสระ #siamstr งานที่น่าเบื่อ มีปัญหาทุกครั้ง ทุกเดือน ทุกวัน ที่จะต้องเผชิญกับงานที่น่าเบื่อ หน้าตาของมัน เหมือนเดิม รู้จักกันดีหมดแล้ว ไม่มีอะไรใหม่ ไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ไม่มีอะไรให้เรียนรู้ แต่ต้องทำ พยายามใช้ความสร้างสรรค์ ปรับปรุงกระบวนการเพื่อให้ทำได้เร็วขึ้นสะดวกขึ้น หาสิ่งใหม่ๆ มาช่วยให้สนุกมากขึ้น แต่ก็จะถึงจุดๆ หนึ่ง เท่ากับความรู้ความสามารถที่เรามี ความไม่อยากทำ เพราะไม่รู้สึกว่า จะได้อะไรคุ้มค่ากับเวลาและพลังงานที่ต้องเสียไป แต่ต้องทำ ข้อดีของงานน่าเบื่อ คือ ไม่มีความซับซ้อน เน้นความถึกทน สิ่งที่ได้ก็เป็นความอดทน มองไปก็คล้ายการทำสมาธิ คล้ายการสังเกตลมหายใจ งานแบบนี้กลับมีค่าระดับจิตวิญญาณเลยทีเดียว หากมองในมุมนี้ สำคัญกว่างานที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่เสียอีก งานน่าเบื่อ = โอกาสในการทำสมาธิ

#freewriting day 34 #เขียนขีดอิสระ #siamstr ในการแข่งกีฬาต้องมีทั้งผู้ชนะและผู้แพ้ เพื่อตัดสินว่าใครมีความสามารถในเกมนั้นๆ มากกว่า เมื่อก่อนไม่เคยชอบการแข่งขัน เพราะเมื่อแพ้ ก็รู้สึกด้อยกว่าและอยากเอาคืน เมื่อชนะ ก็รู้สึกพองตัวว่าเก่งกว่าและประมาท แต่วันนี้ได้ฟังโค้ชผู้สอน ถ้าแข่งกับคนที่ด้อยกว่า โยนลูกไปสูงๆ ให้คู่แข่งพอสู้ได้ ขณะเดียวกัน เราก็ได้ฝึกวางลูกให้แม่น ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรีบชนะ ถ้าการแข่งขันแต่ละครั้ง ทั้งผู้ชนะและผู้แพ้ ก็พัฒนาไปพร้อมๆ กัน จริงๆ แล้วก็คือ มีแต่ผู้ชนะรึเปล่า การแข่งขันทำให้ทุกคนพัฒนา โลกที่ไม่มีการแข่งขัน เป็นโลกที่มีการพัฒนาหรือไม่ ในการแข่งขันอื่นๆ ในชีวิต สามารถใช้มุมมองนี้ได้เหมือนกันหรือไม่ การเจรจาที่เรียกว่า win-win ก็ทำให้เกิดผู้ชนะทุกฝ่ายเหมือนกัน ในการแข่งขันทางธุรกิจ ไม่ต่างกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่เจ๊งหรือผู้ที่สำเร็จ ต่างก็ได้บทเรียนและพัฒนาทักษะในการทำธุรกิจทั้งสองฝ่าย หรือจริงๆ แล้ว เราคิดกันไปเองว่า โลกนี้มีการแข่งขัน เพราะถ้าทุกคนต่างก็ชนะจากการได้พัฒนาตัวเอง ผู้แพ้ก็เป็นแค่คำเปรียบเทียบ ที่ใช้เรียกในชั่วขณะหนึ่ง แพ้ก็ชนะ ชนะก็ชนะ แต่ยังไงก็อยากเป็นคนที่ชนะอยู่ดีนะ

writing my life is my life writing

#freewriting day 32.1 #เขียนขีดอิสระ #siamstr กล่องเก็บสุข ช่วงเวลาที่มีความสุข เห็นคนที่เรารักมีความสุข ไม่เคยคิดอยากจะต้องโกยเก็บความสุขนั้นเอาไว้ตลอดไป และไม่เคยมองเห็น มวลความสุขในมุมของบุคคลที่สาม อยู่กับเวลานั้น แล้วก็ปล่อยมันไปเท่าที่ควรจะเป็น แต่แล้วเมื่อมีคนถ่ายภาพให้ ทุกครั้งที่เห็นกลับเรียกความสุขในเวลานั้นกลับมาได้ เพิ่งเคยเห็นว่า รูปถ่ายคือ กล่องเก็บสุข ใช่ เป็นเรื่องเรียบง่ายที่ใครและเราก็รู้มานานแล้ว แต่วันนี้มันต่างไป เห็นความสำคัญ เข้าใจคนที่ชอบถ่ายภาพมากขึ้น เราอยากเรียนรู้การเก็บสุขจากคนเหล่านั้นมากขึ้น ไม่ได้คิดว่า จะต้องคอยถ่ายภาพทุกครั้งเมื่อมีความสุข เพราะจะยิ่งทำให้ไม่ได้อยู่กับเวลานั้นๆ แต่คิดว่า การเก็บความสุขให้คนอื่นนั้น น่าสนใจ เป็นช่างภาพ คือ การเป็นผู้ให้ ผู้เสียสละ ขอบคุณนะ ที่วันนี้ทำกล่องเก็บสุขให้

#freewriting day 32 #เขียนขีดอิสระ #siamstr น่าจะทำได้ดีกว่านี้ บ่อยครั้งที่คิดว่า เมื่อกี้ หรือเมื่อวาน น่าจะทำได้ดีกว่านี้ เสียดาย ทำไมตอนนั้นคิดไม่ได้ ปฏิภาณ ไหวพริบ ฝึกอย่างไร เมื่อเวลาผ่านไป ย้อนนึกดูแล้ว น่าจะทำได้ดีกว่านี้ หรือไม่ว่าจะดีแค่ไหน เมื่อมองย้อนไป มันก็จะมีดีกว่าเสมอ ถ้าไม่คิดจะดีขึ้นได้หรือไม่ สังเกตจากพัฒนาการ แต่ถ้าสิ่งนั้นเกิดขึ้นไม่บ่อย ไม่มีทางรู้ได้เลยว่า ที่เคยทำนั้นดีพอหรือยัง หรือยิ่งเกิดขึ้นไม่บ่อย กลับแปลว่า ที่เคยทำนั้นแหละ ดีที่สุดแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว ดีทั้งนั้น คำพระสอน ในรายละเอียดของเหตุการณ์ แม้บริบทจะเปลี่ยน แต่ก็จะมีสถานการณ์ย่อยๆ ที่เกิดซ้ำ สิ่งที่เกิดซ้ำนั้น น่าจะขัดเกลาได้ ถ้าเข้าใจแล้ว ก็ควรจะทิ้งมันไป จนกว่าบททดสอบใหม่จะมา เพราะไม่รู้ว่า วันไหนจะเกิดขึ้นอีก และจะลืมบทเรียนที่คิดว่า ยังทำได้ไม่ดีอยู่มั้ย ลืมก็อาจจะดี ไม่ลืมก็อาจจะดี ใครตอบได้

#freewriting day 31 #เขียนขีดอิสระ #siamstr เวลาของตัวเอง เจ็บไปเจ็บมาทุกวัน ก็เลยหมด หมดกำลังจะเสียใจไปกว่านี้ อยากจะมีใครก็เชิญ ได้เลย เต็มที่ ... ทำไมร้องเพลงที่มันแก่ขนาดนี้ ภรรยาถาม แล้วก็นึกได้ว่า เออ เพลงนี้มัน 20กว่าปีแล้วเนอะ เทียบได้กับเพลงลูกกรุงสมัยพ่อแม่เรา แล้ววินาทีนั้นก็ระลึกได้ว่า อ๋อออ เพลงที่อยู่กับเราตอนเด็กหรือวัยรุ่น ในใจเราก็ยังคิดว่า มันยังไม่เก่า ทั้งๆ ที่รู้แหละว่า ตอนนี้มันเก่าแล้ว และช่วงเวลาที่เพลงสะสมในใจเรามากที่สุดมันคือ วัยนั้นแหละ เช่นเดียวกับพ่อแม่เราที่เค้าชอบหรือจับใจเค้า ก็คงเพราะเหตุเดียวกัน พอลองขยายเรื่องนี้ออก เราชอบตรงที่ทำให้เข้าใจผู้ใหญ่มากขึ้น เข้าใจคนอื่นมากขึ้นเมื่อถึงเวลา หลายเรื่องที่ยิ่งอายุเยอะ ยิ่งบอกเราว่า อายุมีผลต่อการพิจารณาและการรับรู้ ที่แม้อธิบายได้ ก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้เหมือนเจอด้วยตัวเอง สำเหนียกได้ว่า บางเรื่องก็อาจไม่ใช่เรื่องที่ถกกันได้ การรับรู้ของจิตใจเราซับซ้อนกว่านั้น สำเหนียกตัวเองว่า ยอมรับในความไม่เข้าใจคนอื่น แต่สามารถรับฟังและอยู่เป็นเพื่อนได้ สิ่งที่ไม่เข้าใจผู้ใหญ่เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ก็เพิ่งมาเข้าใจ สิ่งที่เราไม่เข้าใจเค้าในวันนี้ อาจต้องอาศัยเวลาอีก 20 ปี ฝึกยอมรับและรับฟัง คนต่างวัย คนต่างคิด และยอมรับแม้เห็นต่างก็ตาม คอยบอกตัวเองเสมอว่า เราอาจจะยังไม่เข้าใจเค้าก็ได้ บางอย่างเราก็ไม่เข้าใจหรอก จนกว่าจะถึงเวลา รวมถึงเวลาที่เราอธิบายให้คนอื่นฟังเช่นกัน ก็ควรให้โอกาส ให้เวลา แต่ละคนมีเวลาของตัวเอง

นัด Thon103 วันเสาร์ที่ 23 พย 19.00น. ร้านคุณ @Taabio นาริตะ อิซากายะ จรัญ 78 (โลเคชั่นในคอมเมนต์) หรือใครเสนอวันเวลาอื่นได้นะครับ BTC Meetup for Thonburian THON103 Nov 23rd Saturday 19.00 at Narita Izakaya (location link in comment) มากันเยอะๆ นะครับ ลิ้งก์กลุ่มไลน์ ไว้ในเมนต์นะครับ Line open group THON #siamstr #THON103

#freewriting day 30 #เขียนขีดอิสระ #siamstr ชายคนหนึ่งมองหาบ่อน้ำท่ามกลางความแห้งแล้ง ชายอีกคนบอกว่า ใต้นี้มีตาน้ำ ขุดลงไปสิ เชื่อตามคำพูด ขุดลึกลงไป ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ก็ยังไม่เจอ ตะโกนถามชายที่อยู่ด้านบน ต้องลึกแค่ไหน ลึกอีก ตอบกลับมา จึงขุดลึกลงไปอีก ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ก็ยังไม่เจอ ตะโกนถามขึ้นมาอีกครั้ง ว่าลึกแค่ไหน ชายด้านบนตอบ ลึกลงไปอีก ชายคนนั้นก็เลย ขุดลึกลงไป ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ก็ยังไม่เจอ จึงตะโกนถามกลับขึ้นมาอีก ... แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบ

#freewriting day 29 #เขียนขีดอิสระ #siamstr " The bigger the why the easier the how " Dan Martell ได้ดูคลิปนึง มีน้องคนนึงวัยประมาณ ม.ต้น ม.ปลาย ถาม Dan Martell ว่า จะรักษาความสม่ำเสมอได้อย่างไร เฮียเลยถามกลับ อยากสม่ำเสมอในเรื่องอะไร "ฮอกกี้ครับ" แล้วมีจุดหมายมั้ย ทำไมถึงเล่นฮอกกี้ "อยากจะเก่งขึ้น" มีแผนชัดเจนมั้ยว่าจะเข้าทีมไหนใน NHL "ไม่มีครับ" เฮียก็เล่าว่า "สิ่งที่ผมค้นพบคือ ถ้าจุดมุ่งหมายไม่ชัด ทำไมผมถึงทำสิ่งที่ผมทำอยู่ มันยากมากที่จะกระตุ้นตัวเองให้ทำต่อไป เวลาที่พบว่า ตัวเองเริ่มไม่สม่ำเสมอ จะกลับไปดู 3 อย่าง 100% clarity อยากเข้าทีมไหน" "Vancouver Canucks" "Boom! ตอนนี้มีความชัดละ ทีนี้ อยากให้ 100% belief และ 100% of the time และนั่นเป็นวิธีสร้างอนาคต แต่คนส่วนใหญ่ไม่มี ถ้าเรามีก็จะสม่ำเสมอได้มากกว่า The bigger the why, the easier the how " ตอนที่เพิ่งดูคลิปเสร็จ ก็โล่งเลย เหมือนได้ค้นพบความลับจักรวาลอีกอย่าง แถมได้ประโยคเท่ๆ ให้จำไปใช้อีก 2 ประโยค แต่ระหว่างที่เขียน ก็ทำให้เอะใจบางอย่าง มันก็มีเหมือนกันนะ คนที่บอกว่า ไม่รู้เหมือนกันว่า ปลายทางจะเป็นยังไง แต่ทำแล้วมีความสุข และก็อยากพัฒนาไปเรื่อยๆ และก็ประสบความสำเร็จได้เหมือนกัน แต่วิธีแบบเฮียเค้า ก็น่าจะช่วยกระตุ้น คนธรรมดาอย่างเราที่ไม่ได้มีความสุขกับการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้ตลอด และก็ยังเห็นด้วยว่า ความชัดเจนกับความเชื่อ นำไปสู่การกระทำ ส่วนอีกอย่างที่ เอ๊ะ ก็คือ ถ้าจุดมุ่งหมายยิ่งใหญ่มาก มันคือความอยากที่มาก ช่างฝืนกับทางพุทธ คุมความอยากสิ แล้วชีวิตก็จะเรียบง่าย หรือมันมีสิ่งที่ไปกันได้ มหาบุรุษที่นับถือพุทธก็ไม่น้อย "ทำไม ที่ยิ่งใหญ่ อย่างไร ก็ยิ่งง่าย" อาจไม่ได้แปลว่า ไม่ลำบาก เพียงแต่ยินดีที่จะฟันฝ่า ทุกอย่างก็จะดูง่ายขึ้น ทางพุทธ ถ้ามีความอยากน้อยก็ทุกข์น้อย ทำแต่พอดี ก็อาจไปด้วยกันได้นะ มุ่งมั่น อาจจะเป็นการอยากน้อยก็ได้ เพราะอยากอย่างเดียว ชีวิตก็อาจจะไม่ได้สบาย แต่อาจจะเรียบง่ายกว่า ไม่ค่อยมีเรื่อง อยากเล็กๆ มาให้กวนใจ วันก่อนเพิ่งเขียนเรื่องภาพปลายทาง ซึ่งเราไม่เคยสนใจ เพราะรู้สึกลอยๆ และไม่น่าสนใจ แต่พอเขียนไป ก็พบว่า คนที่อยู่ปลายทางกับคนร่วมทาง เป็นสิ่งที่ทำให้จุดหมายน่าสนใจ ทำให้ชีวิตมีความหมาย ถ้าภาพที่ปลายทาง เป็นกลุ่มคน จะยังเรียกว่า ชัด อยู่มั้ย ของเราเป็นกลุ่มคนเลยนะ bigger why แน่นอน

#freewriting day 28 #เขียนขีดอิสระ #siamstr "The only real test of intelligence is if you get what you want in life." Noval Ravikant ฉลาดแค่ไหน ตอนเด็กอยู่แค่ในบ้าน พ่อมักจะชมเสมอว่า เป็นคนฉลาด และตอนอนุบาล ก็ไม่เคยมีปัญหาเรื่องการเรียนรู้สิ่งต่างๆ เชื่อเสมอว่าตัวเองฉลาด ตอนประถม ก็ได้เรียนห้องควีน และในห้องก็เป็นอันดับกลางๆ จึงรู้มากขึ้นว่า ไม่ได้ฉลาดมากขนาดนั้น ม.ปลาย มหาลัย ทำงาน ยิ่งโตยิ่งรู้เลยว่า เรานั้นไม่ได้ใกล้เคียงคำว่า ฉลาด เลย รู้จักอะไรเยอะ รู้จักคนเยอะ ยิ่งชัดเจนมาก ตั้งแต่เด็ก อยากเป็นอัจฉริยะมากและคิดว่า ถ้ามี IQ สูง จะแก้ปัญหาได้เก่งและมีชีวิตที่ดี ชอบเกมปริศนา โจทย์คณิต และปัญหาเชาวน์ ในความเป็นจริง โลกมีหลายมิติ ความฉลาดมีอีกหลายด้าน ความสัมพันธ์ ควบคุมอารมณ์ การใช้ร่างกาย และด้านอื่นๆ วันนี้มาสะดุดกับคลิปของ Dan Koe "บททดสอบที่แท้จริงของความฉลาด คือ คุณสามารถคว้าสิ่งที่ต้องการในชีวิตได้หรือไม่" อ้างอิงคำกล่าวของ Naval Ravikant เห็นด้วยเลย มีหลายสิ่งที่อยากได้ อยากไปให้ถึงแต่ยังไม่ได้ หลายครั้งเสียพลังกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง และเป็นอุปสรรคเดิมๆ ซ้ำๆ ที่ไม่เคยหาวิธีแก้ไขอย่างจริงจัง ราวกับว่า การยกระดับชีวิตตนเองเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ ความผิดพลาดซ้ำๆ ที่แก้ไขไม่ได้ หรือไม่ใส่ใจในการแก้ไขอย่างเป็นระบบ กลับไปหาแผลเดิมอย่างไม่มีตัวช่วยหรือสิ่งป้องกัน ไปได้ไกลแค่ไหน ฉลาดแค่ไหน จึงอาจไม่ใช่การสอบเข้าหรือวัดผลที่ไหน แต่ชีวิตพัฒนาไปแค่ไหน วัดความฉลาดจากการแก้ปัญหาเดิมของเรา จะแก้ปัญหาเหล่านั้นต้องใช้ความฉลาดหลายด้านประกอบเข้าด้วยกัน เป็นความฉลาดที่แท้จริงของตนเอง แก้ปัญหาเฉพาะตน ปัญหาชีวิตเป็นเรื่องเฉพาะตน ไม่มีใครมีปัญหาเหมือนเรา และมีแต่เราเท่านั้นที่เข้าใจปัญหาอย่างแท้จริง หลังๆ เริ่มเห็นความสวยงามของปัญหา มันเกิดมาเพื่อเราเท่านั้น มันทำให้เรามีค่า แต่ยังไม่มีความฉลาดมากพอจะแก้ไขได้ทั้งหมด