#เขียนขีดอิสระ วันที่ 55 #siamstr ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ บางทีเราก็ไม่คิดว่า เรื่องบางเรื่องจะเป็นไปได้ จนกระทั่งเราเห็นคนที่ทำได้กับตาตัวเอง แม้ว่าการได้รับรู้ถึงการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ผ่านสื่อต่างๆ จะน่าทึ่งแล้ว นักวิ่งที่ทำลายสถิติโลก จรวดที่ลงจอดได้เอง การค้นพบสิ่งใหม่ที่ทำให้มนุษย์อายุยืนมากขึ้น แต่การได้เจอคนตัวเป็นๆ ต่อหน้าต่อตา ที่ทำบางสิ่งบางอย่างได้เก่งกว่าผู้คนส่วนใหญ่ มีพลังอย่างมาก มากจนเราเชื่อไปเองว่า ถ้าเราพยายามมากพอ สักวันเราก็จะทำได้เช่นกัน มากจนเรางงว่า ทำไมเราถึงเคยคิดว่า มันทำได้ยากหรือเป็นไปไม่ได้ มากจนทำให้เชื่อต่อไปเองว่า ถ้าพยายามมากพอ ทุกสิ่งก็อาจเป็นไปได้ การปฏิสัมพันธ์กับผู้คน ทำให้ขยายเขตความเป็นไปได้ ทั้งในแง่ศักยภาพของตัวเราเอง และในแง่การร่วมกันทำอะไรบางอย่าง

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 54 #siamstr unforced error เป็นตัวชี้วัดหนึ่งในกีฬาตีโต้กัน เช่น เทนนิส แบดมินตัน ปิงปอง นับเมื่อมีการตีพลาดเอง เช่น ตีออก ติดเน็ต โดยไม่ได้ถูกกดดันจากการตีของฝ่ายตรงข้าม มือสมัครเล่นกับมืออาชีพ มือใหม่กับมือเก่า มีความแตกต่างในเรื่องนี้ชัดมาก แค่ผู้เล่นที่เชี่ยวชาญกว่า ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด อีกฝ่ายก็ทำผิดพลาดและเสียแต้มไปเอง จนชนะได้อย่างไม่ยากเย็น พอมองออกมาเปรียบเทียบกับเรื่องต่างๆ ของชีวิต บางครั้งเราก็เผลอตีออกนอกสนามไปเอง ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรมากดดัน เลือกผ่อนคลายมากกว่าตั้งใจทำอะไรบางอย่าง ทั้งที่ไม่ได้เครียดจากสิ่งใดๆ เลือกความขี้เกียจมากกว่าความขยัน ทั้งที่ไม่ได้เหนื่อยอะไร เลือกกินอาหารไม่ดีต่อสุขภาพ ทั้งที่ไม่ได้หิวอะไร เลือกนอนดึก ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรต้องทำแล้ว เลือกปล่อยเวลาไปอย่างไร้คุณค่า ทั้งที่เพิ่งได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว ช่วงเวลาที่ชีวิตไม่ได้ส่งอะไรมากดดันเรา แต่กลับเลือกทางที่ทำให้เราเสียแต้มเอง ผู้ที่เชี่ยวชาญกว่า หรือผู้ที่ประสบความสำเร็จ รู้เรื่องนี้ดี เลือกใช้เวลาไปกับสิ่งที่มีคุณค่า ไม่ยอมให้ตีเสียแต้มเอง หากมองในทางพุทธ สิ่งแรกที่ควรมีก่อนคือ ศีล ข้อห้ามในการทำให้ชีวิตตนเองตกต่ำลง จากการเบียดเบียนผู้อื่นและตนเอง นั่นคือ ระวัง unforced error ในการสร้างวิบากที่ไม่ดี ในละครหลังข่าว ก็มีเรื่องราวทำนองนี้บ่อย ตัวร้ายเลือกทำในสิ่งที่ไม่ดีจนแพ้ภัยตัวเอง หรือแม้กระทั่งในวงการธุรกิจหรือวงการการเมือง เห็นข่าวได้บ่อยครั้งที่บุคคลที่มีพร้อมทั้งชื่อเสียงและทรัพย์สิน กลับเลือกความโลภ และก็แพ้ภัยตัวเองเช่นกัน ในการตีโต้กับชีวิต บางครั้งก็อาจไม่จำเป็นต้องพยายามกดดันชีวิตมากก็ได้ แค่พยายามประคองให้ไม่ตีออกหรือตีติดเน็ตเอง เลือกทำในสิ่งที่ควรทำ ระวังในสิ่งที่ไม่ควรทำ ยิ่งละในสิ่งที่ไม่ควรทำได้ ก็ยิ่งเสียแต้มน้อยลง ยิ่งมีโอกาสชนะในชีวิตมากขึ้น พอลองคิดดู ให้ความรู้สึกตรงกับคำว่า “พอ” ไม่รู้ทำไม คงเพราะสิ่งที่ไม่ควรทำ มาจากความรู้สึกไม่พอ ไม่ได้เดือดร้อน แต่ก็ยังอยากได้อีก จนทำให้เดือดร้อน รู้จักพอ อาจจะทำให้ชีวิตผิดพลาดน้อยลง และอาจจะทำให้ชนะตัวเองมากขึ้น

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 53 #siamstr ผ่อนวันประกันพรุ่ง ลองเปรียบเทียบ การซื้อสินค้าแบบผ่อน คือ การได้สินค้ามาใช้ ก่อนที่เราจะชำระเงินทั้งหมด อาจมีดอกเบี้ย หรือไม่มีดอกเบี้ย ก็ตาม ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของระบบเศรษฐกิจยุคปัจจุบัน ยุคขับเคลื่อนด้วยหนี้ เป็นการได้ใช้ก่อนได้สร้าง ในยุคที่ไม่นิยมการสร้างหนี้ จะต้องสร้างผลงาน สร้างผลผลิตก่อน และสะสมจนมากพอ จึงจะมีอำนาจในการจ่าย แล้วจึงได้มาซึ่งสินค้าและบริการ เป็นการสร้างก่อนจึงจะได้ใช้ พอมาลองเทียบกับงานที่อย่างไรก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่กลับไม่ลงมือทำ เมื่อถึงเวลาที่จัดสรรไว้หรือมีช่วงเวลาที่สามารถทำได้อยู่ ใช้เวลาไปกับการทำเรื่องอื่นๆ ที่ไม่มีสาระหรืออาจจะมีสาระมากกว่าก็ตาม เราได้เอาเวลาของวันพรุ่งนี้ มาใช้ก่อนที่จะสร้าง หากมองว่า การสะสางงานที่ตั้งใจไว้ คือ การสร้างเวลาสำหรับวันถัดไป คล้ายกันกับการซื้อสินค้าแบบผ่อนหรือไม่ งานที่จำเป็นถูกสั่งสมคั่งค้าง ก่อตัวใหญ่ขึ้น ซับซ้อนมากขึ้น อยู่ภายในจิตใจ ถูกดอกเบี้ยเล่นงานเสียแล้ว ความไม่เป็นอิสระ ไม่สบายอกสบายใจ ขณะทำสิ่งอื่น ความเฉยชาต่อภาระหน้าที่ที่ควรกระทำ ความไม่มั่นใจต่อความสามารถในการทำสิ่งใดให้สำเร็จ ยิ่งจ่ายช้า ไม่ยอมจ่าย ดอกเบี้ยในใจยิ่งสูงเป็นทวีคูณ พฤติกรรมที่เห็นสุขระยะสั้นสำคัญกว่าสุขระยะยาว “สุขชั่วคราว ทุกข์ชั่วโคตร” แอดทอย Datarockie เป็นนิสัยส่วนตัวที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็ก ไม่ทำการบ้าน ห่วงแต่เล่นเกม ไปลอกการบ้านเพื่อนตอนเช้าแทน รายงาน โครงงาน สั่งต้นเทอมส่งปลายเทอม ทำก่อนวันส่งคืนเดียว สอบพรุ่งนี้ อ่านคืนนี้ หลับ นิสัยแบบนี้หลอมรวมร่วมกับนิสัยอื่น เติบโตขึ้นเป็นตัวเรา แต่กลับสอดคล้องกับพฤติกรรมของระบบเศรษฐกิจปัจจุบันตั้งแต่ระดับบุคคลไปถึงมหภาค พฤติกรรมกินหวานก่อนอดเปรี้ยว พฤติกรรมที่ใครไม่ทำ ก็อยู่ได้ยาก การสร้างนิสัยสร้างก่อนค่อยใช้ จึงรู้สึกเหมือนทวนกระแส ทั้งกระแสความรู้สึกภายในตัวเองที่สะสมมานานและกระแสสังคมที่หมักหมมมานานยิ่งกว่า แต่หากทำได้ คงมีค่ามหาศาล เพราะเป็นสิ่งหาได้ยาก ทำได้ยาก และถ้าโชคดี คงได้เจอกับกลุ่มเพื่อนร่วมทวนกระแส ทวนกระแสนิสัยของเราเองและกระแสเศรษฐกิจที่กำลังผิดเพี้ยน

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 52 #siamstr เล็ก ใหญ่ วัดที่ใจ ใจที่สละได้ เสียหายแค่ไหนก็เป็นเรื่องเล็ก ใจที่สละไม่ได้ แม้ไม่เสียอะไรเลย ก็เป็นเรื่องใหญ่ ระยะเวลาพาให้ใจเปลี่ยน เรื่องใหญ่บางเรื่องก็กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องตอนนี้มักใหญ่ที่สุด เพราะจริงๆ แล้ว มันก็ไม่มีเรื่องตอนอื่น เรื่องที่ผ่านมา ใหญ่แค่ไหน มันก็จะเล็กลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนไม่ได้สำคัญอีกต่อไป เรื่องที่ยังไม่ถึง บางทีก็ใหญ่มาก พอถึงเวลากลับเล็กนิดเดียว บางทีก็ใหญ่ขึ้นไปอีก เรื่องของเราใหญ่กว่าของคนอื่นเสมอ ยิ่งตอนหิว โมโห ยิ่งใหญ่ที่สุด ยิ่งใหญ่ยิ่งบังตา ไม่เห็นคนอื่น ไม่เห็นกระทั่งความน่าเกลียดของตัวเอง เรื่องคนอื่นเป็นเรื่องเล็ก ไม่ใช่ของเรา ไม่เกี่ยวกับเรา เรื่องไม่ดีมักจะใหญ่กว่าเรื่องดีๆ เรื่องดีๆ ไม่ต้องทำอะไร เรื่องไม่ดีต้องจัดการ ไม่ชอบเรื่องใหญ่ๆ วุ่นวาย ลำบาก ต้องจัดการ ต้องแก้ไข ต้องดูแล แต่เลือกไม่ได้ ทุกเรื่องไม่ใช่เรื่องเล็ก ไม่ใช่สิ่งที่ยอมสละได้ เจอเรื่องใหญ่แปลว่า ใจเล็กกว่า ใจไม่พร้อม ใจต้องฝึก เมื่อฝึก ใจใหญ่ขึ้น กว้างขวาง เรื่องก็ดูเล็กลง เรื่องใหญ่ บอกให้รู้ว่า ใจยังเล็ก ใจยังแคบ และใจยังเป็นของเรา ใจของเรา ทุกเรื่องก็เป็นของเรา ใจไม่ใช่ของเรา ทุกเรื่องก็ไม่ใช่ของเรา

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 51 #siamstr อยู่ตรงนั้น เพื่อใครสักคน อย่างน้อยก็ตัวเราเอง เริ่มจากเป็นที่พึ่งให้ตัวเอง ในวันที่ทุกข์ระทมที่สุด ได้เข้าใจตัวเราบ้างหรือไม่ หรือมัวแต่ปล่อยให้คนที่เรารักที่สุดนี้ จมอยู่กับความทรมานอย่างไม่ลืมหูลืมตา เค้าเป็นอะไร รู้สึกอย่างไร อยากจะจัดการความรู้สึกอย่างไร ดึงสติกลับมา แล้วถามตัวเองอย่างเพื่อนที่ดีคนนึง อยู่ตรงนั้น เพื่อคนที่เรารัก เป็นอะไรรึเปล่า อยากเล่าให้ฟังมั้ย รู้สึกอย่างไร บางครั้งอาจไม่มีเสียงตอบ หรือก็ไม่ได้เข้าใจอะไรเลย แต่อย่างน้อย อยู่ตรงนี้นะ อยู่ด้วยกัน แม้กระทั่ง อยู่ตรงนั้น เพื่อความฝัน บางทีก็ไม่รู้หรอกว่า จะอยู่ตรงไหนกันแน่ เพราะฝันนั้นเปลี่ยนเสมอ และฝันที่เป็นฝัน มันมักจะมั่วซั่ว สะเปะสะปะ ต่างจากฝันที่ตั้งใจเลือกออกมาสักอัน แต่เพราะฝันกับจริงนั้นต่างกัน ความจริงนั้นใช้เวลา ความจริงจึงต้องอยู่แค่ที่เดียว อย่างน้อยก็ชั่วเวลาหนึ่ง เพื่อให้ฝันเป็นจริง เพื่อให้ฝันของเรารู้ว่า อยู่ตรงนี้นะ จะไปไหนมาไหนก็ได้ แต่ต้องกลับมาตรงนี้นะ ถึงจะเจอกับความจริง แม้กระทั่ง อยู่ตรงนั้น เพื่อตัวเราและทุกคน เพราะโลกต้องการที่พึ่ง ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง เลือกที่ยืนของเราบนโลก ที่ที่อยู่ได้ตลอดชีวิต หรือก็ส่วนใหญ่ ถ้าอยู่ได้นานพอ สม่ำเสมอ ผู้คนก็จะมาหา ทั้งแนะนำและขอคำแนะนำ อยู่อย่างมีความสุข อยู่อย่างเป็นอิสระ แต่ต้องกลับมาอยู่ตรงนั้น ที่ที่ทุกคนมั่นใจว่า จะเจอกับเราอย่างแน่นอน เพราะมีแค่เราเท่านั้น ที่อยู่ตรงนี้ได้

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 50 #siamstr วันนี้ทำให้เมื่อวานผิดหวัง กี่ครั้งที่วางแผนจะทำอะไรแล้วไม่ได้ตามที่ตั้งใจ ความรู้สึกผิดต่อตนเอง ควรให้อภัยหรือเฆี่ยนตี หรือคุยอย่างผู้มีอารยะ อาจเป็นสาเหตุให้ไม่อยากจัดการเวลา เพราะกลัวความล้มเหลว ไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเอง ความมั่นใจในตัวเองลดลง การเลือกกระทำบ่งบอกว่า เคารพตัวเองมากแค่ไหน แต่เมื่อวาน ไม่มีทางรู้เลยว่า วันนี้รู้สึกอย่างไร ไม่ควรให้เมื่อวานเป็นผู้ตัดสินฝ่ายเดียว สถานการณ์ของวันนี้นั้นอาจต่างจากที่คาด กระนั้นก็รู้แก่ใจว่า เงื่อนไขบีบบังคับหรือเป็นเพียงความอยากไม่อยาก แม้เป็นแค่ความไม่อยาก จะยังต้องรู้สึกผิดอยู่หรือไม่ ผลกระทบยิ่งใหญ่เพียงใด อย่างไรก็ผิดต่อคำสัญญา ผิดบ่อยก็รู้สึกล้มเหลวอยู่ภายใน ไร้ซึ่งแก่นแกน สิ่งนี้กระทบต่อความเป็นสุข ความไม่พึงพอใจต่อตัวเอง ทั้งๆ ที่เลือกไม่ลงมือทำ เพราะไม่อยาก ซึ่งน่าจะทำให้พึงพอใจ แต่ก็ทำให้ไม่พึงพอใจที่ผิดต่อตัวเองในเวลาเดียวกัน น่าตลก ตามใจก็กลับทุกข์ ไม่ตามใจก็ไม่พอใจ หรือการเลือกของเรานั้นตื้นเขินเกินไป หากรู้อยู่แล้วว่า ไม่ทางใดก็ย่อมเจอความลำบากใจ สู้เลือกทางที่มีคุณค่าสูงกว่าทางที่ตามใจจะดีกว่าหรือไม่ ปัญหาอาจอยู่ที่วันใด “ใจใหญ่” ยากจะต่อต้าน แล้วยังไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ที่เคยเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนั้นคงต้องให้อภัยตัวเองอีกครั้งและอีกครั้ง อย่าเพิ่งโบยตี เพราะวันที่ใจใหญ่ อาจกำลังต้องการบอกอะไรบางอย่างกับเรา ลองคุยกับเค้าดูก่อน ก็อาจจะดี

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 49 #siamstr ความไม่เป็นเรา ก็หล่อหลอมให้เป็นเรา ทั้งขับเน้นให้ความเป็นเรานั้นเด่นชัด และกระทบให้เรานั้นปรับเปลี่ยน การหลีกหนีและเลือกว่า สิ่งไหนใช่หรือไม่ใช่เรา เป็นแค่ตัวเราเท่าที่เราเข้าใจในปัจจุบัน ไม่ใช่เรา คือ ไม่ถนัด ไม่คุ้นเคย เสร่อ เปิ่น โง่ อึดอัด หวาดกลัว น่าขัน กระจอก หนาวเย็น ยุ่งยาก แต่กลับเป็นสิ่งใหม่ เข้าใจตัวเองในด้านตรงข้าม อาจจะล้มเหลว หรือแม้กระทั่งสำเร็จในแบบที่คาดไม่ถึง ผู้คนที่ไม่คุ้นเคย สิ่งที่กังวลในใจ กลัวสิ่งที่คนอื่นมองกับเรา สิ่งนั้นสะท้อนตัวตนในใจของเราอีกด้าน ด้านที่ไม่มีทางมองเห็นหากอยู่แต่ในที่อุ่นใจ สิ่งที่แลกมา คือ โลกที่กว้างขึ้น ลึกขึ้น สนุกขึ้น การเติบโตทางความคิดและพฤติกรรม การอยู่ร่วมกับสังคมที่ต่างกัน วิธีคิดของคนที่แตกต่างกับเราอย่างสิ้นเชิง ดีกว่านั้นยังสามารถนำมาใช้กับตัวเราได้อย่างประหลาด ทั้งๆ ที่เคยบอกว่า ไม่ใช่เรา การค้นหาตัวตน อาจจะไม่ได้หมายถึง ตอนนี้เราไม่มีตัวตน เพราะจริงๆ แล้ว เราตอบได้แน่นอนว่า ชอบอะไรมากกว่าอะไร และไม่ชอบอะไรมากกว่าไม่ชอบอะไร แต่อาจหมายถึง เราอยู่ตรงไหน เรามีคุณค่าอะไร กับตัวเรา และต่อสังคม หลายครั้งที่มองไม่เห็นตัวเราเอง เพราะกระจกมันสะท้อนแต่คุณค่าที่เราสร้าง แต่พอตัวเรามัวแต่เสพสิ่งที่คิดว่าเป็นเรา แต่ไม่ได้สร้างสิ่งที่เป็นเราออกมา ตัวตนของเราไม่ได้ถูกแสดง เลยไม่มีเงาของเราในกระจกคุณค่า หรือแม้กระทั่งการดูแคลนคุณค่าตนเองด้วยการบอกว่า สิ่งที่ฉันทำ มันธรรมดามาก ใครก็ทำได้ หารู้ไม่ว่า สิ่งที่เราทำนั้น ในช่วงเวลานั้น ในสภาวการณ์หนึ่งๆ มีแค่เราเท่านั้น ที่ทำได้ คนอื่นอาจทำแทนได้ แต่ไม่เหมือนเรา ไม่ว่าเรื่องนั้นจะง่ายดายสักแค่ไหน แต่เค้าทำนั้น อย่างไรก็ไม่มีทางเหมือนเราทำ เค้าทำ ได้สร้างคุณค่าของเค้า เราทำ ได้สร้างคุณค่าของเรา แม้กระทั่งในผลงานที่ไม่ต่างกัน อย่างไรแล้ว คุณค่าที่เกิดขึ้นย่อมต่าง ประสบการณ์ การรับรู้ของตนเองและสังคม สิ่งที่ไม่เหมือนนั้น ล้ำค่า เฉพาะตน ไม่สามารถเลียนแบบได้ ประวัติ วิถีชีวิต วิธีคิด เงื่อนไขชีวิต เราสวยงามในแบบของเรา ซื่อสัตย์กับความเป็นเรา

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 48 #siamstr ชอบกลับไปหาความเอื่อยเฉื่อย มันไม่ต้องใช้แรง ไม่ต้องมีวินัย อยู่เฉยๆ เสพนู่นเสพนี่ไปเรื่อยๆ สิ่งที่ตอกย้ำให้รู้สึกผิด คือ ความขัดแย้งกับตัวตนที่อยากจะเป็น คุณค่าที่อยากจะสร้างขึ้นในตัวเองและสังคม เวลาที่คุณค่าต่ำ อาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ ประสบการณ์มือหนึ่งต้องใช้การลงทุนลงแรง ต้องใช้พลังงาน ใช้เวลา ขออีกนิด ฝืนสักหน่อย ฝืนกำลังดี ไม่ถึงกับเครียด ทำเพื่อเป็นตัวเราที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน หรือเมื่อกี้ "ถ้าเจ้าทำแต่สิ่งที่ทำได้ เจ้าจะไม่มีวันดีขึ้นกว่าตอนนี้" Kung Fu Panda 3

#เขียนขีดอิสระ วันที่ 47 #siamstr ยิ่งแก่ยิ่งยอมจำนน ยอมจำนนต่อกฎของธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะอ่อนแรง แต่เพราะเข้าใจความเป็นไป เข้าใจมากขึ้นว่า อย่างไรฝืน อย่างไรใช่จังหวะ ธรรมชาติที่มันต้องเป็นอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าเราเปลี่ยนอะไรไม่ได้ แต่เพราะรู้ว่า ควรเปลี่ยนอะไร จึงเข้าใจว่า มันเป็นเช่นนั้น และเข้าใจว่า เรานั้นเล็ก ธรรมชาตินั้นใหญ่ สิ่งต่างๆ ค่อยๆ เป็นไป เปลี่ยนแปลง ด้วยตัวเราและอื่นๆ ไปพร้อมๆ กัน ไม่มีทางได้ดั่งใจไปตลอด ไม่มีที่ผิดหวังไปตลอด มีแต่วนเวียนกลับไปมา เราเติบโตขึ้น จากการเรียนรู้ เรียนรู้กฎของธรรมชาติ ผ่านการฝืนและทำตาม โดยที่ไม่รู้ที่มาที่ไป จากความไม่รู้อะไรเลย อยากได้อย่างนั้น อยากเปลี่ยนสิ่งนี้ ดีใจเสียใจซ้ำไปซ้ำมา อย่างไม่รู้อิ่มไม่รู้พอ และด้วยกฎธรรมชาตินั้นเอง เราจึงยังวนเวียนอยู่เช่นนี้ ยอมรับและอยู่กับมัน เพราะเราก็เป็นธรรมชาตินั้นเอง

#siamstr #เขียนขีดอิสระ วันที่ 46 เรามันก็แค่คนโง่ที่เห็นไม่พ้นตัวเอง แม้จะอยู่ที่ริมทะเล มองไปยังขอบฟ้า ก็เห็นได้แค่ที่ตาตัวเองเห็น แม้จะอยู่ในป่าท่ามกลางเสียงนก ก็ได้ยินแค่ที่หูตัวเองได้ยิน แม้จะอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ก็ได้กลิ่นแค่ที่จมูกตัวเองได้กลิ่น แม้จะลิ้มรสฝีมือยอดเชฟ ก็ได้รสชาติแค่ที่ลิ้นตัวเองได้รับ แม้จะได้นอนบนเตียงที่นุ่มที่สุด ปรับเย็นร้อนอ่อนแข็งได้ ก็ได้แค่ที่กายตัวเองสัมผัส แม้จะได้หลับฝันถึงจินตนาการอันสุดแสนวิจิตรพิศดาร ก็ได้แค่ที่ใจเรารับรู้ เราไม่เคยสามารถจะรับรู้สิ่งที่คนอื่นรับรู้ได้ แม้ได้ลองแบบเดียวกัน เหมือนๆ กัน ก็ไม่มีทางเหมือนกัน กระนั้น เราก็ยังเอาตัวเราเป็นบรรทัดฐานในการมองคนอื่น อาจเพราะเราไม่สามารถหาข้อมูลที่ไปไกลกว่าตัวเราได้ ตัวเราอันแสนจะจำกัด กระนั้น ก็ยังไม่วาย คิดเสมอว่าคนอื่นไม่เข้าใจตัวเรา แต่เรานั้นเข้าใจคนอื่น มักจะเชื่องมงายในประสบการณ์ของตัวเอง เพราะมันไม่มีสิ่งอื่นที่ดีไปกว่านี้ เพราะมันมีพลังที่สุด ในการสร้างตัวตนเราขึ้นมา หารู้ไม่ว่า กรอบที่เราได้สร้างนั้น ควรถูกทำลายได้เสมอ ยังมักเผลอเอากรอบเราไปครอบคนอื่น มันก็ย่อมไม่พอดีเป็นธรรมดา ตัวเรานั้นโง่เขลา หารู้ไม่ว่า รู้ได้แค่ตัวเองเท่านั้น

#freewriting day 45 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ผลลัพธ์ธรรมดา เมื่อทำบางสิ่งที่คิดว่าไม่ได้ยาก แต่สุดท้ายแม้พยายามแล้วกลับมีเหตุการณ์ไม่คาดคิด ทำให้ผลลัพธ์นั้นธรรมดากว่าที่ตั้งใจ ไม่ค่อยเห็นคุณค่าของความธรรมดานั้น รู้สึกดาษดื่นทั่วไป บั่นทอนความภาคภูมิใจจากความพยายามและเวลาที่สูญเสียไป ด้วยต้องการขัดเกลา วิจารณ์ วิเคราะห์ เพื่อให้ตนสมบูรณ์ยิ่งขึ้น หารู้ไม่ว่า ผลที่ตามมาคือ การแสดงออกอย่างไม่มั่นใจ ความเก้อเขิน การแสดงออกเพื่อให้ผู้อื่นรับรู้ถึงความละอายในความผิดพลาด ลดความสามารถในการรับส่งสาร ไม่เห็นคุณค่าของความพยายามที่ได้ลงมือ ไม่มั่นใจที่จะเปิดเผยเรื่องราวของความพยายาม หากแต่หันมามองคุณค่าของผลลัพธ์ที่ธรรมดานั้น ก็คงได้เห็นที่มา ที่เราได้ทำดีที่สุดแล้ว และไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว ในช่วงเวลาหนึ่งๆ คนอื่นจะมองอย่างไรนั้น เป็นสิทธิ์และเรื่องของผู้อื่น แต่การภาคภูมิใจในผลงานของตนนั้น การเล่าเรื่องจะมีพลังมากขึ้น และการไม่เก้อเขิน จะทำให้การสื่อสารตัวตนกับผู้อื่นนั้นชัดเจนมากขึ้น ภูมิใจในผลลัพธ์ แม้จะละอายต่อความผิดพลาด พอดีกว่าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

#freewriting day 44 #siamstr #เขียนขีดอิสระ Counterattack นี่แน่ะ ชีวิต บางวันชีวิตก็รุกใส่เราแบบไม่ทันตั้งตัว ป่วย อุบัติเหตุ อากาศแปรปรวน โรคระบาด หลังจากตกใจ เสียใจ เศร้าใจ ผิดหวัง ไปแล้ว ถึงเวลาที่เราจะ counterattack ชีวิตกลับไปบ้าง counterattack เป็นหนึ่งกลยุทธ์ที่วงการกีฬาเรียกใช้ ขณะที่คู่ต่อสู้กำลังรุกหรือได้เปรียบ เราที่เป็นฝ่ายตั้งรับคอยหาจังหวะพลั้งพลาดของฝ่ายตรงข้าม แล้วรุกกลับอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ฉวยโอกาสในช่วงเวลาเหล่านั้น ทำในสิ่งที่เวลาปกติเราไม่มีโอกาสทำหรือเลือกที่จะไม่ทำ โอกาสที่ทุกอย่างผิดแผน โอกาสที่ได้รื้อแผนใหม่ โอกาสที่ใช้ประโยชน์จากสิ่งไม่คาดคิด โอกาสที่ได้ออกนอกวงจรกิจวัตร โอกาสที่ได้สะสางเรื่องคั่งค้างที่ไม่ได้ทำสักที รุกกลับในด้านที่ชีวิตไม่ทันได้ตั้งตัวบ้าง นี่แน่ะ ชีวิต

#freewriting day 43 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ก็แค่คนธรรมดา คนที่ยังผิดพลาด ไม่สมบูรณ์ คนที่ยังต้องพยายาม แต่บางครั้งก็ไม่พยายาม คนที่อยากจะดีขึ้น แต่ทำจริงทั้งแย่ลง อยู่กับที่ และดีบ้าง ทำทั้งสิ่งที่ควรและไม่ควร ที่อยากเป็นคนพิเศษ เป็นไปได้มั้ย ที่เลือกทำสิ่งที่ถูกได้มากกว่าผิด เป็นไปได้มั้ย ที่พยายามทุกครั้งที่มีโอกาส เป็นไปได้มั้ย ที่ทำแต่สิ่งที่ดี หรือเท่าตัว ไม่ทำสิ่งที่แย่ลงเลย เป็นไปได้มั้ย ที่จะทำแต่สิ่งที่ควร ก็ดูเป็นไปได้ แม้จะยาก เพราะไม่เคยเป็น อาจจะยังเป็นคนธรรมดาในภาพรวมๆ และไม่ใช่วันนี้ที่จะเป็นคนพิเศษขึ้นมาทันที แต่ถ้าเป็นคนพิเศษทีละขณะ ที่ยังปนๆ กับคนธรรมดา อย่างน้อยได้เพิ่มสัดส่วนความเป็นคนพิเศษก็ยังดี

#freewriting day 42 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ความฉลาดทางอารมณ์ ในยามที่ร่างกายและจิตใจอ่อนล้า ไม่พร้อมจะรับความผิดหวังหรือไม่พอใจอะไรแล้ว เป็นสถานการณ์ที่ทดสอบตัวเรา ทั้งทางจิตใจและจิตวิญญาณได้เป็นอย่างดี การตอบสนองของเราเป็นตัวบ่งบอก ประสบการณ์ที่คิดว่า ได้เติบโตมาอย่างมีวุฒิภาวะ ในการคาดหวังว่า ผู้อื่นจะเป็นไปตามปกติมาตรฐานหรือสมบูรณ์ ในวันที่ตัวเราไม่สมบูรณ์ เรายอมรับผู้อื่นได้ยากขึ้น จากความไม่แข็งแรงของตัวเราเอง ยิ่งเห็นว่าเราสำคัญมากเท่าไหร่ ยิ่งอยากให้ได้สิ่งมาเติมความพร่องแหว่งของจิตใจ ณ เวลานั้น ทำไมถึงไม่ทำแบบนี้ ทำไมจึงคิดแบบนี้ อยากจะพูดว่าแบบนี้เหลือเกิน ความอดทนอดกลั้น ป้องกันความเสียหายที่อาจตามมา ใช่ว่า ตัวเราไม่สำคัญ แต่การเลือกจังหวะเวลาที่จะแสดงตัวตน เป็นเรื่องสำคัญ การวางตัวเราออก แล้วเลือกมองภาพรวม ศิลปะในการแสดงออก การเลือกจังหวะเวลาที่จะสื่อสารอารมณ์ความรู้สึก การปล่อยวาง ไม่เป็นไร ความสมดุลระหว่างใจเขาใจเรา เหล่านี้ ชื่นชมคนที่ทำได้อย่างแยบคาย แนบเนียน และสวยงาม สุดท้ายแล้ว ความตายของอารมณ์ ก็จะเกิดขึ้น แต่การหาวิธีแก้ไขเหตุของอารมณ์ เป็นความฉลาด เป็นเรื่องต้องใช้ปัญญา ใช้ประสบการณ์สั่งสม

#freewriting day 40 #siamstr #เขียนขีดอิสระ รู้จักตัวเองแค่ไหน ขณะที่คอยมองคนอื่น ยกย่อง ชื่นชม ดูถูก ปรามาส เฉยๆ ถ้ามองตัวเอง จะมองอย่างไร ยกย่อง ชื่นชม ดูถูก ปรามาส เฉยๆ หลายครั้งที่ต่อว่าตัวเราเอง น้อยครั้งที่จะชื่นชม แต่ช่วงหลังก็เริ่มชมมากขึ้น ก็ช่วยเรื่องความมั่นใจ วัดยังไงว่ารู้จักตัวเองดีแค่ไหน เวลาที่คิดดีหรือไม่ดี กล้าวิจารณ์ตัวเองอย่างตรงไปตรงมาหรือไม่ จัดการกับตัวเองอย่างไร เมื่ออยากในเวลาที่ไม่ควร สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการชอบฟังสัมภาษณ์ คือ ความกล้าวิเคราะห์และวิจารณ์ความเชื่อตนเอง ความเชื่อเป็นบ่อเกิดของการคิดและการกระทำ การเข้าไปกระเซ้าเย้าแหย่ กระเทาะเปลือกความเชื่อของตนเอง ทีละชั้น ทีละชั้น ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย และเป็นเรื่องใช้เวลา หลายครั้งพบว่า ตนเองไม่ได้ดีเด่อะไร แต่จะบอกว่า เหลวเป๋ว ก็ยังไม่ใช่ซะทีเดียว และจะคิดว่าเป็นคนธรรมดาทั่วไป ก็ยังไม่ใช่อีก แต่ที่แน่ๆ คือ ยังต้องค้นหาตัวเองต่อไปตลอดทั้งชีวิต

#freewriting day 39 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ชีวิตที่เพ้อฝัน ชีวิตจริง ชีวิตยิ่งใหญ่ที่อยากไปให้ถึง ชีวิตธรรมดาในปัจจุบัน ต่างกันที่อะไร ผู้คนที่ชื่นชมและต่อต้าน ประโยชน์ที่สร้างให้ตนเองและผู้อื่น ความภาคภูมิใจในตนเอง รายได้ คุณภาพชีวิต ความเป็นอยู่ ประสบการณ์ จำนวนครั้งของความล้มเหลวและสำเร็จ ทำไมพอคิดๆ ไป รู้สึกไม่ต่างกัน แม้มันต่างกัน น่าแปลก สิ่งที่ตอบไม่ได้คือ สุขทุกข์ สุขภาพกายและจิต เวลาที่มีให้ครอบครัว ไม่สามารถรู้ได้เลยว่า ภาพที่อยากเป็นกับปัจจุบัน แบบไหนดีกว่า การลงมือทำ เป็นสิ่งเดียวที่ตัดระยะห่าง ฝันกับจริง บางที จริงตอนนี้ ก็ดีจนไม่รู้สึกว่า ต้องตามฝัน เท่าที่ได้ในแต่ละวัน ก็ดีแค่ไหนแล้ว ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกต้องพยายามน้อยลง กลับกัน รู้สึกมีพลังมากขึ้น รู้สึกหนักแน่นในทางที่กำลังเดิน

#freewriting day 38 #siamstr #เขียนขีดอิสระ ด้านได้ อายอด ความอาย กลัวการถูกปฏิเสธ กลัวการตอบรับที่รุนแรงเกินคาดเดา กลัวถูกมองว่าด้อยกว่า กลัวผิดปกติ ผิดไปจากปกติของสังคม กลัวสูญเสียความน่าเชื่อถือ กลัวคนเห็นตัวเราที่เปลือยเปล่า กลัวการแสดงความไม่สมบูรณ์ของตัวเรา ความกลัวเหล่านี้เป็นกลไกปกป้องตัวเราที่สำคัญ แต่ก็ทำให้หลีกหนีการพัฒนาตัวเราไปสู่สิ่งใหม่ ความเปลือยเปล่า หากเป็นมิตรทำให้สร้างความเข้าใจกันได้ไม่ยาก แต่หากไม่ใช่มิตร กลับเผยให้เห็นจุดอ่อน จุดที่อ่อนไหว พร้อมจะไขว้เขวในยามที่ยังไม่มั่นคง แต่เมื่อเปิดเผยหมดแล้ว การไม่มีอะไรจะเสีย กลับกลายเป็นจุดแข็ง ให้สามารถดำเนินสิ่งที่ต้องการได้อย่างกล้าหาญ ได้เริ่มทำสิ่งที่ไม่เคยกล้าที่จะทำ พอมาทบทวน กลับแน่ใจว่า สิ่งที่ได้เลือกทำไปนั้น ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว เพียงแต่ยังไม่สมบูรณ์ จึงควรภูมิใจและมั่นใจ