ตัวตนเราล่วงเลยเวลาโดนระบบกัดกินจนชินจนเสียเวลาชีวิตไปสองปีเต็ม โดยที่ไร้ประโยชน์ไม่ได้สร้างอะไรให้แก่สังคมลูกหลาน คิดแต่วันนี้เมื่อไหร่จะเลิกงาน เมื่อไหร่จะจบวงจรอุบาทนี่เสียที นี่หรือมนุษย์ หรือโดนระบบย้อมสีจนไม่เหลือตัวตน

“คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า” เรื่องสมมุติระบบงานแห่งนึง ในประเทศแห่งนึง การบริหารจัดการที่แสนจะล้าหลัง เน้นสร้างภาพลักษณ์อันสวยหรูเบื่อหลังเน่าเฟะ กระบวนการคิดระดับผู้บริหารที่แสนจะห่วยแตก แต่เหมือนโดนสังคมรอบข้างบีบบังคับให้เข้าสู่ระบบ มันช่างเหนื่อยใจจริงๆ 😩

ความจริงแม่งช้า