มากหรือน้อยโลกธาตุล้วนเกิดดับ
จิตประทับมักทำใจให้ลุ่มหลง
เกิดอัตตาความคิดเป็นตัวตน
เกิดมั่นคงยึดมั่นในสัญญา
จิตปรุงแต่งให้เกิดรสในกิเลส
ยิ่งเสพยิ่งสนุกคิดว่านั่นคือสุขสันต์
ยิ่งเสพมากติดมากไม่รู้ทัน
เกิดวงศ์วานวัฏจักรให้เป็นไป
หากเฝ้ารู้เฝ้าเห็นให้เป็นนิจ
แต่อย่าจ้องจนเกิดจิตผิดวิสัย
ให้มองธรรมดาที่เป็นไป
รู้ให้ทันอบายอย่าลงตาม
แล้วเฝ้าเห็นความเป็นจริงสิ่งไม่เที่ยง
ลองมองเมียงสิ่งบีบคั้นมีเสมอ
ความไม่มี ความไม่เป็น สิ่งต้องเจอ
เฝ้าดูเธอความเกิดดับธรรมดา
หากเพียรหมั่นตั้งมั่นให้มั่นคง
เราจะพบหนทางที่ควรหา
หากเห็นแล้วตั้งมั่นทำให้เป็น
ก็หลุดพ้นโลกานี้ตามความจริง
✍️บันทึกให้ทำ ณ ณิชชา
4 คนหาม 3 คนแบก
1 คนนั่งแคร่ 2 คนพาไป
รู้ ดู เห็น ไม่เป็น
✍️บันทึกยามเช้า
สุข-ทุกข์ มีความเปลี่ยนแปลงฉันใด
กาย-ใจมนุษย์ก็เปลี่ยนแปลงฉันนั้น
สุขที่หา = ทุกข์ที่มี
เป็นอิสระซึ่งความหาและความมีย่อมเป็นความสุขสงบที่แท้จริง
สติเพื่อรู้
สมาธิเพื่อย้ำเตือน
ความรู้เพื่อการเดินทางถึงที่หมาย
