✉️ Brief aan mijn kleinkinderen Lieve kleinkinderen, Ik schrijf jullie met spijt in mijn hart. Want ik heb het allemaal zien gebeuren — en deels zelfs meegemaakt. De verschuiving, de transformatie, de grote illusie. Ooit waren de nutsvoorzieningen van ons allemaal: energie, water, post, spoor. Ze waren gebouwd om ons te dienen, niet om winst te maken. Toen kwam de privatisering — verkocht als vooruitgang, maar in werkelijkheid een uitverkoop. Wat van ons allemaal was, werd leeggezogen door aandeelhouders. Ik heb de gemeenten zien fuseren, schaal op schaal. Klein werd groot, dichtbij werd ver weg. Tegelijk kregen ze er steeds meer taken bij: zorg, jeugdzorg, participatie. Maar nooit de middelen. Dus gingen de gemeentebelastingen omhoog. Ik heb de zorg zien veranderen. Van een trots systeem, gedragen door betrokken mensen, naar een hoofdpijndossier vol formulieren, managers en wachtlijsten. Waar vroeger de patiënt centraal stond, staat nu de DBC centraal: een code, een administratief product. En verpleegkundigen lopen tegenwoordig letterlijk met een iPad op hun arm, niet om betere zorg te geven, maar om elke minuut te registreren, elke seconde verantwoord te maken voor een systeem dat meer waarde hecht aan vinkjes dan aan mensen. En al die tijd werd ons verteld dat dit de prijs van vooruitgang was. Maar wat laten wij werkelijk achter voor jullie? Een aarde die zwaar overbelast is. Een berg schuld, financieel én ecologisch, die jullie moeten dragen. Een klimaatprobleem dat niet met mooie woorden verdwijnt. Een overheidsapparaat dat meer lijkt te bestaan voor zichzelf dan voor de burger. Leeggehaalde nutsbedrijven, waar jullie meer betalen voor minder. En kijk om je heen: na al die miljarden, al die hervormingen, al die managers en commissies… de trein rijdt nog steeds vijf minuten te laat. Met spijt moet ik zeggen: een kleine groep heeft er macht en rijkdom bij gekregen, terwijl de samenleving armer is geworden. Maar lieve kinderen, weet dit: het hoeft niet zo te blijven. Er is een andere weg. Een weg van verantwoordelijkheid, eerlijkheid en gemeenschap. Een weg waar geld weer hard en eerlijk is, waar niemand stiekem meer kan afpakken via inflatie of schuld. Daarom noem ik jullie dit woord: Bitcoin. Geen tovermiddel, geen sprookje, maar een kans. Een kans op een systeem dat niet kan liegen, niet kan worden bijgedrukt, en waar de regels voor iedereen gelijk zijn. Ik hoop dat jullie begrijpen dat mijn spijt niet genoeg is. Maar misschien kunnen jullie, met meer wijsheid en moed, kiezen voor wat wél werkt. Met liefde en een zwaar maar hoopvol hart, jullie opa. #bitcoin #goudstandaard #kleinkinderen #economie

Vignetten, de EU en de prijs van bureaucratie Ergens tussen Wenen en Zagreb komt de reiziger een onzichtbare muur tegen. Geen slagboom, geen douanier, maar een digitale regel die zijn portemonnee raakt: het Oostenrijkse digitale vignet. Wie denkt slim en modern te zijn door het vignet online te kopen, loopt vast in een typisch staaltje Europese bureaucratie. Want wat blijkt: een digitaal 2-maanden- of jaarvignet gaat pas op de 18e dag na aankoop in werking. Niet omdat het technisch nodig is, niet omdat de servers tijd nodig hebben, maar omdat Brussel bepaalt dat een consument 14 dagen recht heeft om een online aankoop te annuleren. In de praktijk betekent dit: wie morgen Oostenrijk in wil, maar vooruit heeft geboekt, kan zijn vignet niet gebruiken. En dus moet je alsnog één of twee 10-dagenvignetten bijkopen. Extra kosten, geen keuze. Dat heet dus consumentenbescherming. Dit is bureaucratie in zijn zuiverste vorm: een regel die is ontworpen om de burger te beschermen, maar die in de praktijk vooral de staatskas spekt. Een digitale vergunning wordt behandeld alsof het een paar schoenen uit een webwinkel is. Je zou ze kunnen passen, even dragen, en dan terugsturen. Maar een vignet werkt niet zo. Je gebruikt het of je gebruikt het niet — terugdraaien is in wezen onmogelijk. Toch grijpt de EU niet in met een uitzondering, en dus betaalt de reiziger de prijs. Het wrange is dat dit verhaal niet uniek is. Het is een symptoom van een groter probleem: regels die losgezongen zijn van de realiteit van de mensen voor wie ze zouden moeten werken. Een bureaucratie die zich beroept op principes, maar intussen vergeet dat het doel mensen dienen is. Europa is prachtig in zijn idee van vrijheid van beweging. Maar vrijheid voelt wrang als ze onderbroken wordt door dit soort regeltjes die je in plaats van ruimte, extra rekeningen geven. En daar sta je dan, met een keurig digitaal vignet dat ergens in de cloud staat te wachten tot dag achttien. Jij rijdt ondertussen met twee extra stickers achter je voorruit — omdat de EU zo graag je rechten beschermt. Misschien is het tijd dat we de vraag stellen: beschermen deze regels ons werkelijk, of beschermen ze vooral het systeem zelf?

Goedkope benzine, dure poortjes Ze zeggen altijd: in Oost-Europa is de benzine goedkoop. En ja hoor, je tankt vrolijk voor €1,40 de liter en voelt je even de koning te rijk. Tot je de snelweg opdraait en merkt dat er achter elke afrit een nieuwe poortwachter staat te wachten. Niet in de vorm van een man met een speer, maar een slagboom die zijn hand ophoudt. Welkom in de grote illusie van goedkoop rijden door Oost-Europa: je betaalt minder aan de pomp, maar des te meer aan het systeem eromheen. In Oostenrijk mag je eerst je sticker of digitaal vignet kopen. En als dat nog niet genoeg is, betaal je extra voor tunnels. Want lucht kost blijkbaar ook geld, zolang je er doorheen rijdt. In Slovenië hebben ze het nog slimmer gedaan: geen stickers meer, maar een digitaal vignet. Makkelijker voor de overheid, net zo duur voor jou. Kroatië doet niet aan vignetten. Nee, daar schuif je als een kassakoek door tolpoortjes. Alsof je niet op vakantie bent, maar in de rij voor een pretpark — met dat verschil dat de attractie gewoon een rechte weg is. Het mooiste is de rekensom. Je tankt €20 goedkoper vol dan in Nederland. Je voelt je even slim. Maar na drie grensovergangen ben je €70 kwijt aan stickers, codes, e-vignetten en tolkaartjes. Gefeliciteerd: je hebt de goedkoopste benzine van Europa, en de duurste weg naar je bestemming. En dan die bureaucratische pareltjes. Koop je in Oostenrijk online een jaarvignet, dan mag je pas na 18 dagen de snelweg op. Want de EU vindt dat je bedenktijd moet hebben. Alsof iemand denkt: ik koop een vignet, gebruik het tien minuten, en stuur het daarna terug omdat het niet paste bij m’n auto. Maar ach, zo houdt iedereen wat werk. De benzinepomphouder blij, de tolmaatschappij blij, de EU blij — en jij, de automobilist? Jij mag weer doorrijden. Langs het volgende poortje. Met een brede glimlach, want goedkoop rijden was nog nooit zo duur.

Het probleem is niet of de druk uit Washington of Beijing komt. Het probleem is dat er druk is. En daar zeg ik nee tegen.

De glans van vooruitgang, het bloed van arbeid We spreken in Nederland nog altijd over de Gouden Eeuw. De grachtenpanden, de schilderkunst, de wetenschappelijke bloei: het staat symbool voor rijkdom en vooruitgang. Maar hoe goud was die eeuw eigenlijk? Achter de blinkende façades gingen zwepen, slavernij en koloniale roof schuil. Waar arbeid en tijd van velen werd onttrokken, ontstonden de imperiums van enkelen. Het goud schitterde hier, maar elders vloeide bloed. Die asymmetrie is geen afgesloten hoofdstuk. Vandaag zien we dezelfde dynamiek terug in de relatie tussen het Westen en China. Apple bracht zijn productie naar China — niet per ongeluk, maar vanuit een bewuste keuze voor schaal, snelheid en winst. Het bedrijf wilde boven de politiek staan, maar werd juist een geopolitieke speelbal. De kennis en infrastructuur die Apple overdroeg, hielpen China uitgroeien tot technologische supermacht. Wat voor Apple ‘efficiëntie’ was, was voor China een opstap naar macht. Zelfs in de populaire cultuur wordt dit zichtbaar. Louis C.K. zei ooit in een bit: “Je iPhone is gemaakt in een fabriek waar mensen van het dak sprongen om zichzelf van het leven te beroven, zodat jij op de wc domme dingen kunt zeggen op YouTube.” Het is grof, hard en pijnlijk waar. Ons gemak, ons comfort, onze luxe zijn vaak de spiegelzijde van andermans uitbuiting. We leven in een wereld waar rijkdom en lijden nog altijd ongelijk verdeeld zijn. De yin en yang van vooruitgang: luxe in de hand van de één, littekens op de rug van de ander. Elke keer opnieuw noemen we het vooruitgang, elke keer opnieuw betalen anderen de prijs. Misschien is de echte vraag niet of de eeuw goud was, maar wie er eigenlijk voor dat goud betaalde. #bitcoin #voc #apple

Opinie – Van spoor tot samenleving: hoe privatisering ons vakmanschap en vertrouwen kostte In 1991 begon ik als jonge leerling bij de Technische Vakschool van de Nederlandse Spoorwegen. Voor een jochie van begin twintig was dat een droomstart: twee jaar lang opleiden, daarna een vaste aanstelling voor onbepaalde tijd. Zelfs de jaren die ik in militaire dienst moest doorbrengen telden mee voor mijn dienstjaren. Zo was dat toen: een overheidsbedrijf investeerde in mensen, omdat het de bedoeling was dat je bleef. Er werd gebouwd aan zekerheid, continuïteit en vakmanschap. De omslag in de jaren ’90 Maar halverwege de jaren ’90 sloeg de wind om. Onder druk van politieke keuzes en Europese richtlijnen moest de NS worden opgesplitst. Er kwamen aparte bedrijfsonderdelen: NS Reizigers, NS Materieel, NS Cargo en de infrastructuur, die uiteindelijk werd ondergebracht bij Railinfrabeheer (later ProRail). De gedachte was dat concurrentie zou leiden tot meer efficiëntie en betere dienstverlening. Wat ik zag van binnenuit, was heel anders. Voor mij betekende het dat er ineens geen plek meer was als monteur in de werkplaats. Ik belandde noodgedwongen in het magazijn. Voor anderen betekende het ontslag, verlies van zekerheid en het uiteenvallen van een bedrijfscultuur waarin vakmanschap en samenwerking centraal stonden. Privatisering als modewoord Diezelfde beweging vond plaats bij andere nutsbedrijven. Energiebedrijven als het PEN (Provinciaal Elektriciteitsbedrijf Noord-Holland) verdwenen in fusies en overnames, soms zelfs door buitenlandse partijen. Mijn vader maakte mee hoe zijn bedrijf drie keer in twintig jaar werd verkocht: eerst aan een Amerikaanse investeerder die vooral technologie en kennis eruit sloopte, later aan fusiepartners die het ene na het andere nieuwe logo introduceerden. Uiteindelijk bleef er een uitgeklede organisatie achter, terwijl aandeelhouders hun winst veiligstelden. Privatisering was het modewoord. Het zou goedkoper, sneller en efficiënter worden. Maar de praktijk was dat maatschappelijke functies werden beoordeeld alsof het commerciële producten waren. Alles werd afgerekend op winst, in plaats van op betrouwbaarheid, duurzaamheid en publieke waarde. De prijs van korte-termijndenken Er was heus wat te verbeteren. Soms deden drie mensen werk dat door één ook kon. Maar de kaalslag die volgde was geen gezonde hervorming: het was roofbouw. Bedrijven werden opgesplitst, verkocht en weer doorverkocht. Investeringen bleven uit. Technologie verdween naar het buitenland. Mensen verloren hun baan of hun trots. En nu, ruim dertig jaar later, zien we de rekening. Er zijn grote tekorten aan technici, machinisten en monteurs. De oude vakscholen bestaan niet meer, waardoor kennis en opleiding versnipperd zijn geraakt. Het spoor is drukker en kwetsbaarder dan ooit, met storingen en vertragingen die reizigers dagelijks voelen. Energiebedrijven moeten met miljarden aan belastinggeld worden gesteund om de transitie naar duurzame energie mogelijk te maken – geld dat er nog was geweest als we niet alles uit handen hadden gegeven. Wat we kwijt zijn geraakt Het gaat niet alleen om geld of infrastructuur. Wat we kwijt zijn geraakt, is een cultuur van investeren in mensen. Een vaste aanstelling was vroeger niet alleen zekerheid voor de werknemer, maar ook een investering van het bedrijf in vakmanschap. Je kreeg opleiding, begeleiding en toekomstperspectief. Nu zien we het omgekeerde: tijdelijke contracten, krappe marges, outsourcing, en een overheid die vaak pas ingrijpt als het te laat is. En ondertussen vragen veel mensen zich af: voor wie werken we eigenlijk nog? Voor elkaar, of voor aandeelhouders? Terug naar de basis Langzaam maar zeker zien we dat het systeem weer begint terug te draaien. De overheid neemt opnieuw meer verantwoordelijkheid voor infrastructuur, energie en vervoer, omdat gebleken is dat de markt het niet duurzaam kan organiseren. Alleen: de kennis, de vakscholen en de generaties technici zijn grotendeels verdwenen. Dat is de wrange erfenis van dertig jaar privatisering: niet alleen bedrijven zijn uitgehold, maar ook ons collectieve vermogen om te bouwen en te onderhouden. En toch… Misschien komt het ooit terug: een spoorbedrijf dat er weer echt voor de samenleving is, vakscholen die jongeren opleiden tot goede technici, een overheid die begrijpt dat investeren in mensen de beste vorm van rendement is. Tot die tijd blijft één wrange waarheid overeind: al die reorganisaties, privatiseringen en fusies later… de trein komt nog steeds vijf minuten te laat.

Bitcoin knalt door: het is niet meer te negeren Op 14 juli 2025 gebeurde het: Bitcoin ging officieel Amazon voorbij. De koers steeg naar $122.600 en de totale marktwaarde van Bitcoin klom naar $2,429 biljoen. Daarmee staat het nu in de top-5 van meest waardevolle assets ter wereld. Alleen goud, Nvidia, Microsoft en Apple staan erboven. En het bizarre? Slechts zo’n 10% van de mensen begrijpt écht wat Bitcoin is. Dat betekent dat 90% het óf nog steeds niet snapt, óf er bewust voor wegkijkt. Maar de cijfers liegen niet meer. Bitcoin is niet langer een speeltje van nerds of libertariërs — het is uitgegroeid tot een wereldwijde kracht, een neutraal netwerk dat geld eerlijk maakt. En het begint nu pas. 🔁 Van experiment naar anker Wat we nu zien is geen hype meer. Geen bull run die door FOMO wordt gedreven. Dit is structurele adoptie. Grote vermogensbeheerders, pensioenfondsen, ETF’s… ze stappen in. Waarom? Omdat ze geen keuze meer hebben. De traditionele markten wankelen. Schuldenbergen groeien, fiatgeld smelt langzaam weg, en mensen zoeken iets dat niet te manipuleren is. Bitcoin is dat baken geworden. 🔥 Het gaat snel. Héél snel. De koers klom deze maand in één week met bijna 13%. Dat is geen toeval — dat is een signaal. Een wake-up call voor iedereen die dacht: "Ach, het zal mijn tijd wel duren." En tegelijk: de meeste mensen begrijpen nog steeds niet wat Bitcoin écht doet. Ze kijken naar de prijs, maar zien de betekenis niet. 🧠 Het echte werk gebeurt onder de motorkap Bitcoin is meer dan geld. Het is een protocol voor waarheid. Een open, decentraal netwerk dat werkt zonder leider, zonder toestemming, zonder censuur. Dat is eng voor wie macht wil houden. Dat is bevrijdend voor wie vrij wil leven. 💡 Dit is nog maar het begin We zitten midden in een historische verschuiving. De vraag is niet meer of Bitcoin relevant wordt, maar wie het op tijd zal begrijpen. Want uiteindelijk geldt: Wie Bitcoin begrijpt, zal het niet meer willen loslaten. En wie het niet begrijpt, zal zich afvragen waarom alles ineens zo snel verandert. 📎 Epiloog: De wereld verandert. Ongeloof maakt plaats voor nieuwsgierigheid. Bitcoin is géén oplossing voor alles. Maar het is wél een beginpunt. Een uitnodiging. Een anker. Voor wie durft te kijken. Laat me weten of je deze tekst ergens wilt publiceren (zoals een blog, Nostr, X of als voorgelezen podcast), of dat ik het nog wat persoonlijker of uitgebreider mag maken. #bitcoin #free #

“The British Empire Speaks – In a Whisper, from the Shadows” by René Beugeling-Ramos It’s 2025. The world is on fire again, and smoke is rising once more from the Middle East — not only from bombs, but from ancient grievances long left smoldering. Iran and Israel are locking horns. America jumps in like a teenager arriving late to a party but still determined to hijack the DJ booth. Turkey — once an Ottoman superpower, now NATO’s awkward middleman — is juggling peacemaking with geopolitical hopscotch. And Britain? Silence. No grand speeches. No shipload of democracy parked off the coast of Tel Aviv. No Jeremy Hunt’s concerned face on the BBC. Even the news anchor seems to have lost his cue. And that’s odd. Or maybe... not. Because if you flip through the dusty pages of history (those old things nobody reads anymore), you’ll find that Britain once stomped through the Middle East like a drunk god in a china shop. Drawing borders with a ruler. Handing out Balfour Declarations like discount coupons. Signing oil deals “for the Crown” — and for British Petroleum, naturally. And yes, when Iran’s Mossadegh thought, “Maybe I’d rather control my own oil?”, the UK showed up with its diplomatic toolbox — and the CIA in the back seat. Coup d’état. Democracy? Maybe later. Much later. 🤐 The Art of Saying Nothing So now, the silence. It’s the silence of a man who once danced through a porcelain shop, now staring at the broken plates, suddenly remembering he was just a guest all along. The UK knows: “We’ve done enough damage here. Best not to touch the stove this time.” And yet... the fingerprints remain: BP is still generously invested in the region. British arms sales hum along like clockwork. Somewhere in a Whitehall basement, there’s probably still a map of the Middle East — drawn in pencil, just in case. 🐘 The Elephant in the Room Wears a Bowler Hat Truth is, the West — and Britain especially — played the region like a game of Risk for decades. And now, history has returned like a boomerang — and nobody wants to catch it. So yes, the UK’s silence is suspicious. But perhaps, also wise. Or at least: politely performative. Meanwhile, we watch as history not only repeats itself... but slowly starts to understand its own punchlines. René Beugeling-Ramos Geopolitical observer with a sharp eye, a hunger for justice — and a taste for dark humour. #bp #iran #war #vk #uk #vs #bom #oil #Britain

From Friesland to Tehran Why Recognition Matters More Than Uranium I was born in Haarlem — a true Hollander. But I’ve been living in Friesland for years now. I'm not Frisian myself, but I understand Frisian culture because I see it, feel it, and hear it every day — up close. And time and time again, I notice something that’s hard to put into words but always present. A sense of pride. A quiet strength. And at the same time: an undercurrent of friction with "the Hollanders," with the Randstad, with The Hague. Not hatred — but a constant feeling of: “You don’t really understand us.” That feeling — the longing to be recognized as a people, a culture, a belief — is not something unique to Friesland. I see it across the world. And especially in the conflict between Iran, Israel, and the West. It's not just about uranium When you read the news or watch the headlines, the conflict with Iran seems to revolve around nuclear weapons. Enriched uranium levels, missile capabilities, IAEA inspections, and hidden bunkers. And yes, all of that matters. But beneath that surface lies something deeper — something human. Iran is more than a state with nuclear ambitions. It's a civilization with thousands of years of history, a religious identity, a deep sense of pride — and a wounded ego. Much like many smaller peoples or regions, it feels misunderstood, cast as dangerous, barbaric, or hostile. And just like the Frisian culture here in the Netherlands, it doesn’t want to be dominated or dismissed. It wants to exist — as itself. The danger of the corner Sun Tzu wrote in The Art of War that you must always leave your enemy an escape route. If you drive someone into a corner with no way out — no room to breathe or preserve dignity — they will fight with everything they have. Not because they want to, but because they must. A cornered cat makes strange moves. And a powerful nation backed into a corner... might just build a bomb. That’s why it’s a dangerous game to systematically isolate Iran, to humiliate it, and to deny it any form of recognition. Because whether we mean to or not, we may be creating the very conditions for the conflict we claim to want to prevent. From person to person When I talk with Frisians, I notice: it doesn’t take much to show respect. A few words attempted in Frisian, a sincere effort to listen, to withhold judgment — and you can see the faces soften. What would happen if we tried that on the world stage? If we stopped labeling countries as an “axis of evil,” and instead said: “We understand that your beliefs are different. That’s okay. Let’s talk.” Because maybe, just maybe, peace doesn’t begin with treaties or weapons. Maybe peace begins with the courage to say: “You have the right to exist.”

The Fiat Zombie Dance The banks are zombies – half-dead, half-alive. Drowning in debt but still stumbling forward, kept alive by artificial means. The central bank is the necromancer – a dark wizard conjuring up rate cuts and liquidity injections to keep the zombies moving. The taxpayer is the donor – every time a zombie is about to collapse, a piece of life (tax money or purchasing power) is drained from the people. Politicians are dancing on stage – with slogans like “saving jobs” and “the system is stable,” while the whole stage behind them is already on fire. Inflation is the smoke screen – it blurs everything, so no one sees clearly where the money is actually going. Bitcoin is the outsider – calmly sitting in the audience, sipping coffee, watching amused, and whispering: “You can’t keep printing money forever without consequences…” #bitcoin #tax #zombies #inflation #banks #lie #