บอกตรง ๆ เลยว่าแอบอิจฉาลูกพี่เลย ผมตอนประถมรู้สึกเบื่อมากกับการเรียน ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำตอบ แต่ก็ยังบอกไม่ได้ว่า ตัวเองต้องการ หรือทำอะไรกันแน่ แต่การเรียนมันคือการฝึกฝน POW หมั่นทำข้อสอบ ต่อให้เข้าใจไม่ทำข้อสอบเก่า หรือทำการบ้านก็สอบไม่ได้อยู่ดี จนสอบมัธยม ร.ร. ดี ๆ ที่พ่อแม่ต้องการไม่ได้ พอเห็นพ่อแม่เสียใจผมเลยตั้งใจเรียนก็ได้ว่ะ จนได้อันดับไม่ต่ำกว่า 3 เลย แต่ในขณะเดียวกัน ผมได้กลายเป็นนักศึกษามืออาชีพไปแล้ว จนจบปริญญาตรี ที่เรียนได้ดีแต่ไม่รู้ว่าถนัดอะไร พอมองย้อยกลับไปมันทำให้เราขาดการสะสม POW แบบอื่น ๆ ให้มีทักษะต่างออกไป พอจบมาเราก็แค่ผู้สำเร็จการศึกษาที่ถูกปั๊ม ผลิตออกมาจากแม่พิมพ์ ซึ่งมีเกลื่อนกลาด ชีวิตมันจะต้องเป็นแบนั้นจริง ๆ หรือ ? แต่มองมุมมองแบบ Fiat มันก็จำเป็นแบบนั้น ทั้งนี้แก้อดีตไม่ได้ ได้แต่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด