“เวลาไม่ได้เดินเร็วขึ้น…แค่ใจเราไม่ค่อยได้เดินไปพร้อมกับมัน” . ผมอายุแค่ 20 ต้นๆ แต่กลับรู้สึกว่าเวลาในชีวิตเหมือนโดนเร่งสปีดแบบไม่มีปุ่มหยุด “เวลาดูจะผ่านไปเร็วขึ้นเมื่อเราอายุมากขึ้น” ข้อความที่ผมอ่านเจอจากหนังสือ 4000 weeks ของคุณ Oliver Burkeman ซึ่งมันกระตุ้นต่อมเอ๊ะของผมทันที ทำไม 1 วันก็มี 24 ชั่วโมงเหมือนเดิม แต่เวลาในตอนนี้กับเมื่อก่อนถึงดูไม่เท่ากันล่ะ นึกถึงตอนที่เราเด็กๆ ทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ จะต้องรีบแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เช้า รีบวิ่งมานั่งหน้าทีวีเพื่อรอดูการ์ตูนเรื่องโปรด นั่งเฝ้ารีโมทไว้อย่างไม่ละสายตา กลัวว่าพ่อกับแม่จะมากดเปลี่ยนช่องไปดูเงาะป่า แก้วหน้าม้า ขวานฟ้าหน้าดำ ดูจบก็น่าจะประมาณ 9 โมง ก็รีบลุกไปกินข้าว อาบน้ำ ทาแป้งหน้าขาว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการผจญภัย รีบลงไปคว้าจักรยานคู่ใจ ปั่นออกไปอย่างทะมัดทะแมง ด้วยไอเทมเสริม อัพเกรด 2 อันด้านท้าย ปั่นไปรวมตัวกันที่ประจำ เที่ยวท่องทั่วหมู่บ้าน ถ้าเบื่อก็เปลี่ยนไปวิ่งไล่จับ เล่นซ่อนแอบกันต่อ จนพระอาทิตย์เคลื่อนมาอยู่กลางหัว ท้องก็เริ่มร้องบอกว่า”หิวแล้วกลับบ้านด่วน” ต่างคนก็ต่างแยกย้ายรีบกลับบ้านไปกินข้าวฝีมือรสคุณแม่ กินอิ่มแล้วในช่วงบ่ายนั้นร้อนเกินจะออกไปสู้แดดไหว จึงเอาดินโคลน ราดน้ำให้เปียกแล้วปั้นเล่นกัน บางวันก็จะดีดลูกแก้ว จนแสงแดดเริ่มอ่อนลง เราจึงรีบคว้ายานยนต์คู่ใจปั่นเล่นกันครั้งสุดท้ายก่อนจะจบวัน ปั่นจนขาไม่มีแรงถีบต่อ ประจบเหมาะกับพระอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้า เสียงท้องร้องดังเป็นสัญญาณ ให้ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านแล้วผมรีบเก็บจักรยาน ตะโกนถามแม่ตั้งแต่ยังไม่เห็น แม่…..ครับวันนี้กินข้าวกับอะไรครับ (นึกถึงเสียงเด็กตะโกนครับฮาๆ) แม่ตอบกลับมาว่าวันนี้ทำเมนูโปรดของผม ยังไม่ทันสิ้นเสียงแม่พูดจบ ตัวของผมก็ไปอยู่หน้าจานอาหารแล้ว พลันรีบเตรียมถ้วย ชาม ช้อน ส้อม จัดโต๊ะอาหารให้เรียบร้อยราวกับเป็นพนักงานโรงแรมมือฉมัง รีบเรียกให้พ่อกับแม่มากินอาหารพร้อมกัน มื้อหลักเสร็จก็มักจะปิดท้ายด้วยผลไม้สีส้มและสีแดง กินอิ่มแล้วก็รีบไปอาบน้ำ ทาแป้งหน้าขาวอีกรอบ แล้วมานั่งฟังข่าวที่พ่อเปิดเอาไว้ ถึงแม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็นั่งฟังไปแบบนั้น พอถึงเวลาเข้านอนน่าจะประมาณ 2 ทุ่ม (นอนไวมากฮาๆ) ก่อนจะนอนผมมักจะนอนเล่นคุยกับแม่ทุกคืน เล่าเรื่องว่าวันนี้ได้ไปเล่นอะไรมา เจออะไรมาบ้าง ผมเล่าทุกอย่างให้แม่ฟังอย่างสนุก ต่อจากนั้นก็….ท่องสูตรคูณครับ ต่อด้วยท่อง ABC, กขค แม่ชอบให้ผมท่องให้ฟังก่อนนอนตลอด แล้วผมก็ชอบด้วยเพลินดีครับ ท่องเสร็จก็เริ่มง่วงแล้ว ผมก็จะบอกฝันดีแม่ด้วยภาษาอังกฤษสุดเท่ Good night See you again Thanks you And you (ฮาๆยังจำได้อยู่เลย) แล้วก็ผลอยหลับไป จบไปหนึ่งวัน ตอนนั้นเวลาไม่ได้เดินช้า แต่ใจผมเดินช้าพอจะอยู่กับมัน ราวกับเวลากำลังถูกหน่วงเอาไว้ ไม่รู้เป็นเพราะว่าความเพลิดเพลิน หรือความใส่ใจ ที่ทำให้ผมจดจำรายละเอียดตอนเด็กๆ ได้แม่นมากๆ เพื่อนๆเป็นเหมือนกันรึป่าวครับ เหตุการณ์ที่มักจำและนึกถึงอยู่เสมอๆ ก็มักเป็นเรื่องราวในตอนเด็ก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆในชีวิต แต่กลับรู้สึกว่ามันนานเหลือเกิน ตัดภาพมาตอนนี้ที่ผมอายุ 20 ต้นๆ และกำลังเรียนมหาลัย เวลาก็เท่ากันเดิมเหมือนตอนยังเด็ก แต่ทำไมผมรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปไวมากเหมือนติดจรวด แถมยังเร่งเครื่องเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ยิ่งเป็นช่วงชีวิตในมหาลัย สำหรับตัวผมเรียกได้ว่า ผ่านไปไวแบบคูณ 10 เลยครับ ปีหลังๆยิ่งแล้วใหญ่ ผมรู้สึกเหมือนแค่เผลอกระพริบตาก็จบเทอมเเล้ว ถึงจะไวมากแค่ไหน แต่หัวใจก็ได้ของแถมมาด้วย…ความเหนื่อยทางใจ ทางกาย มันสะสมกัดกินตัวผมมาตลอด โดยเฉพาะช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ผมสอบสลับเรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทุกวันต่อเนื่องเหมือนกับวิ่งมาราธอน จนพึ่งได้พักในสัปดาห์นี้ ในแต่ละวันถ้าหัวถึงหมอนนอนทันทีเลยครับ ตัวผมเองคิดว่าตอนเด็กๆเราไม่มีหน้าที่ มีภาระอะไรมากมายที่ต้องเอาใจมาสน สิ่งที่ดูจะหนักหนาที่สุดคงลุกแต่เช้าแต่งตัวไปเรียน ทำให้เราได้เพลิดเพลินไปกับสิ่งต่างๆอย่างเต็มที่ หัวใจของเราก็ถูกเติมเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ทุกท่วงทำนองในชีวิตล้วนถูกโฟกัสและจดจำอยู่ในใจ เวลานั้นเลยดูยาวนาน ต่างจากตอนนี้ที่มีสิ่งให้ทำ ให้คิด ให้กังวลมากมาย ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งรู้สึกว่าเวลาไหลผ่านไปไวมากขึ้น ตื่นเช้า ไปเรียน เลิกเรียน อ่านทบทวน เตรียมตัวนอน ชีวิตของผมแทบจะวนลูปแบบนี้มาตลอดปี 3 เวลาอาจไม่ได้น้อยลง แต่สิ่งที่หัวใจของเราต้องการมากกว่าที่ค่อยๆหายไป แล้วผมก็คิดว่าหนึ่งในตัวเร่งให้เวลาดูผ่านไปไวในยุคนี้คือ " โทรศัพท์ " ครับ คงไม่มีใครปฏิเสธความจริงที่ว่า พวกเราในตอนนี้ติดมือถือกันมากๆ แทบจะเป็นปัจจัยที่ 5 ถ้าไม่มีติดตัวแทบจะอยู่กันไม่ได้ ถ้าเคยสังเกตตัวเองตอนไถติ๊กต๊อกกะดูคลายเครียดซัก 5 นาทีละกัน เอ้าอยู่ดีๆเวลาก็ผ่านมา 1 ชั่วโมงแล้ว ไถฟีดตามข่าวดารา สืบส่องเรื่องราว สวมบทบาทเป็นโคนัน สืบจนลืมกินข้าว กินน้ำ ทุ่มเทเวลาเพื่อ ฉันต้องรู้ววววววววววววว เรื่องนี้จะพลาดไม่ได้เดี๋ยวไปคุยใครไม่รู้เรื่อง แต่เราก็มักจะจดจำเรื่องเหล่านี้ได้ไม่นานครับ พอหมดกระแส หมดความน่าสนใจเราก็จะย้ายไปเรื่องใหม่กันทันที เมื่อวานดูคลิปอะไรไปตอนนี้ก็จำกันแทบไม่ได้เเล้ว เวลาอาจไม่ได้ผ่านไปไวขึ้น แค่เราไม่ค่อยได้อยู่กับมันเหมือนเมื่อก่อน #คิ้วหนาบันทึก #siamstr