ในช่วงหลังผมไม่ได้สนใจนโยบายของพรรคการเมืองเท่าไหร่ แต่หวังแค่ว่าจะมีพรรคการเมืองที่จะมาอัพเดตกฏหมายต่างๆ ในเป็นปัจจุบัน ซึ่งนั่นแหละคือปัจจุบันของระบบราชการ ที่ไม่สมเหตุสมผล เป้นที่มาของคำว่า "ถูกระเบียบ100%" นั้นแหละ ในช่วงแรกที่ผมเข้ามาทำงานใหม่ๆ ในหัวข้อ"เรื่อง"ของกระดาษาบันทึกข้อความ แต่หัวเรื่องของผมดันมีความยาวมากกว่า 1 บรรทัด ทำให้ชื่อเรื่องของผมมีบรรทัดที่ 2 ผมก็ใช้รุปแบบเดิมก็มีคือชื่อเรื่องมีจุดไข่ปลาตามปกติ แต่เมื่อผมนั้นได้เอากระดาษบันทึกข้อความนั้นไปส่ง ผลคือผมทำผิด โดยที่พี่ธุรการแจ้งว่า บรรทัดที่ 2 ของชื่อเรื่อง ไม่ต้องมีจุด ไข่ปลา ผมกำความสงสัยนี้ไประยะหนึ่ง จนไปถึงวันที่อบรมข้าราชการใหม่ ผมถามวิทยากร ที่เป็นผู้อบรมผม คำถามคือ รูปแบบบันทึกข้อความนั้น ใช้อ้างอิง จากกระดาษบันทึกข้อความ ตั้งแต่ยุค พิมพ์ดีด มันเลยเกิดเหตุการที่ว่า บรรทัดที่ 2 ของชื่อเรื่อง ต้องไม่มีจุดไข่ปลา ที่ผมจะต้องแก้ไข ซึ่งความเป็นพิษของผม ก็คิดในใจว่าในเมื่อเนื้อหามันไม่ได้เปลี่ยนความใดๆ กับจุดไข่ปลาของชื่อเรื่องบรรทัดที่ 2 ทำไมเราต้องเสียเวลา เสียกระดาษเพื่อแก้ไข ในสิ่งที่มีความหมายเท่าเดิม มันสมเหตุสมผลหรือไม่ ความน่าสนใจมากกว่านั้นคือลองดูปีของระเบียนสิ ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยงานสารบรรณ พ.ศ. 2526 และนี่เป็นเรื่องหนึ่งในอีกหลายความไม่สมเหตุสมผล ที่ผมพบเจอในการทำเอกสารราชการต่างๆ เช่นผมโดนแก้ไขเพราะไม่มีคำว่า"จะ" จากวลีที่ว่า "โดยจะออกเดินทาง" ผมพิมพ์ไป"โดยออกเดินทาง" หรือจะเป็นตัวแรกของอักษรของคำว่าเดือน ต้องตรงกับมอม้าของคำว่า บันทึกข้อความ ผมก็เจอมาแล้ว บางที่ถ้านักการเมืองได้รู้สิ่งนี้ และแก้ไขมัน มันก็อาจจะทำให้ระบบราชการเร็วขึ้น ผมเชื่อว่า ผมและคนทำงานรอบๆตัวผม อยากทำงานจนใจจะขาด มีจินตนาการหลายๆ และเชื่อว่า งบประมาณที่บอกว่าไม่พอ มันพอในบางสิ่ง ถ้ามันสามารถซื้อได้ง่ายๆ แต่ก็ติดปัญหาที่ว่า เราต่างๆ ไม่สามารถคานอำนาจ ของเจ้าหน้าที่ธุรการ หรือการเงินได้เลย ถ้าเขาบอกว่าผิด มันก็คือ เราก็ก้มหน้าก้มตา แก้ไขต่อไป #siamstr

ในเรื่องการเสื่อมมูลค่าของเงินจากเฟ้อเงินโดยอ้างอิงปริมาณของเงิน money supply m2 นั้น เรื่องหนึ่งที่น่าสนใจคือ งานหลายๆอย่างที่ผู้คนในสมัยปัจจุบันบอกว่า มันไม่ใช่อาชีพที่ทำให้ รวย นั้น แท้จริงแล้วมันควรจะเป็นอาชีพตั้งแต่แรกหรือไม่ หรือแม้มันเป็นเพียงผลกระทบของระบบการเงินที่เสื่อมมูลค่าอยู่เสมอ เพราะในสมัยที่เราอยู่ในระบบการเงินที่สามารถรักษามูลค่าได้อย่างทองคำนั้น งานหลายๆอย่างมักเกิดจากการที่เรา อดออม มาทำในสิ่งที่เราสนใจ แต่ปัจจุบันนั้นเราไม่สามารถ อดออม ได้ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า ถ้าเราเก็บเงินไว้เป็นเงินในหน่วยของรัฐบาล เงินนั้นย่อมถูกทำลายมูลค่าอยู่เสมอๆ จากปริมาณเงินที่ถูกสร้างขึ้นเสมอเสมอ และถูกพลักดัน ให้นำเงินนั้นไปสู่ความเสี่ยง เพื่อรักษามูลค่าของมัน แต่ถ้าเราอยู่ในระบบที่เงินนั้นไม่เสื่อมมูลค่า การที่เราอดออมได้ เราจะสามารถนำเงินนั้นไปทำในสิ่งที่เราสนอกสนใจ และรักที่จะทำสิ่งนั้น รวมไปถึงสามารถอดออมเพื่อทำสิ่งนั้นได้ เช่น การที่เราจะสนใจสิ่งมีชีวิต อะไรบางอย่างในธรรมชาติ เช่นปลาบางกลุ่ม ปะการังที่สวยงาม ทากทะเลสุดน่ารัก มันจะเกิดจากความชอบในสิ่งเหล่านั้น แล้วเราก็นำเงินที่สามารถรักษามูลค่าได้ ผ่านการอดออม ที่ได้จากการสร้างผลผลิตอะไรบางอย่างให้แก่สังคม มาลงกับมันด้วยความสนใจ เพราะสิ่งเหล่านี้มันอาจไม่ใช่กิจกรรมที่จะไปแสวงหาผลกำไรโดยพื้นฐานอยู่แล้วหรือเปล่านะ มีคนยกตัวอย่างว่า บุคคลสำคัญในอดีตหลายๆคน ถ้าเขาไม่ได้มีธุรกิจ หรือมีความมั่นคงจากระบบการเงินที่ไม่เสื่อมมูลค่านั้น เราจะใช้เงินทุนจากไหน ในการทดลองนับครั้งไม่ถ้วนที่ล้มเหลว... และสิ่งนี้แหละที่มันทำให้ผู้คนในปัจจุบันมีน้อยลงเต็มเพราะการที่พวกเขา ไม่สามารถอดออมได้ แล้วคนเหล่านี้จะนำเงินจากไหนมาทำในสิ่งที่พวกเขาสนใจ บางทีเมื่อเราลองมองมุมอื่นว่า งานเหล่านี้มันไม่มีงานที่รวย หรือมันไม่ควรเป็นงานตั้งแต่แรก.... มันก็น่าสนใจดีว่า เราเดินมาผิดทางหรือเปล่า #siamstr