แค่เพราะสุขภาพดีหรือ
ผมเป็นคนชอบเล่นกีฬามากกก ชอบมาตั้งแต่เด็ก เพื่อนๆแถวบ้านผมเล่นกีฬากันทุกคน ถ้าจะนับสวนสาธารณะแถวบ้านนี่สามารถไปได้ทั้งอาทิตย์แบบไม่ซ้ำกันเลย
มันคงเป็น norm ของคนต่างจังหวัด ตื่นเช้าออกกำลังกาย ตกเย็นออกกำลังกาย
พอมหาลัยผมเข้าไปเรียนกรุงเทพตามกระแสนิยม เรียนจบ ฝืนทำงานต่ออีก4-5ปี สุดท้ายตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านดีกว่า
หนึ่งสิ่งสำคัญที่ทำให้ตัดสินใจกลับคืออยากได้วิถีชีวิตแบบเดิมคืนมา
พองานที่บ้านเริ่มเข้าที่เข้าทางผมเริ่มหาโอกาสออกไปเล่นกีฬาตอนเย็น
แต่ไอ้เราไปเละเทะอยู่เมืองกรุงมาเกือบ10ปี พบว่าร่างกายมันไม่ไหวแฮะ มันทำอะไรอย่างที่คิดไม่ได้เลย ทั้งๆที่คิดได้เหมือนเดิมทุกอย่าง
พูดเลยว่าตอนนั้นรู้สึกสมเพชตัวเองมาก (มันมีเรื่องของอีโก้ในสังคมกีฬาด้วย คนเล่นกีฬาน่าจะเข้าใจ)
พอมองไปรอบข้างเพื่อนๆรุ่นเดียวกันมันก็สภาพเดียวกับเราหมดเลย ตอนนั้นถอดใจไปแล้ว
คิดว่ามันเป็นปกติ มันเป็นไปตามวัย
แต่มาดูอีกที เฮ้ย..มันก็ยังมีผู้ใหญ่ที่โคตรแข็งแรงมาเล่นกับเราอยู่เลยนี่หว่า ตอนเช้าตอนเย็นก็ยังเห็นมีลุงๆป้าๆมาวิ่งกันอยู่ตลอดเลย เร็วด้วย!! แถมคุยกันตลอดทางอีก!!! ดูโคตรมีความสุขเลย
นี่มันคือชีวิตที่เราต้องการไม่ใช่รึ
ผมเริ่มศึกษาเรื่องของการดูแลสุขภาพ ยุคนั้นเมื่อ14-15ปีที่แล้ว ไม่มีข้อมูล ไม่มีคนเช็คfact ไม่มีคนตกผลึกในเรื่องต่างๆมาเล่าให้เราฟังมากขนาดนี้
ร่างกายผมเรียกว่าไปตามเทรนช่วงนั้นๆเลย
กินคลีน(555555 ตอนนี้ใครมาคุยกินคลีนนี่ผมขำก๊ากเลยนะ)
นับแคล ผมมีแอปเสียตังค์ซื้อด้วย นับจนแทบจะจำค่าGIของชนิดอาหารได้เลย
หลังๆข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเริ่มเยอะขึ้น เริ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ
กินตามวันเกิด กินตามกรุ๊ปเลือด มาไงไม่รู้แต่มีศาสตร์ที่น่าสนใจอยู่นะ
กินตามถิ่นกำเนิด กินตามไมโตรคอนเดรียDNA
คีโต fasting conivore
ผมบอกเลย ตลอด10กว่ามานี่ผมทำมาหมดทุกอย่าง มันได้ผลของมันทุกวิธีแหละ ถ้าเราโฟกัสเฉพาะน้ำหนักนะ
แต่ถ้าเราโฟกัสสุขภาพ เรื่องกินมันแค่ส่วนเล็กๆเองนะ มันยังมีเรื่องของแสงอาทิตย์ อีเล็คตรอนทรานเฟอร์ ความเครียด การเมนเทนเซโรโทนินในร่างกาย การบาลานซ์ฮอร์โมน พักผ่อน และอีกเยอะแยะซึ่งล้วนเป็นเรื่องใหญ่กว่ามาก
คุณรู้มั้ยว่าการออกกำลังกายมีส่วนน้อยที่สุด
คุณรู้มั้ยว่าถ้าคุณพักพ่อนเพียงพอ ตื่นมาเดินเท้าเปล่าไปมองแสงอาทิตย์ตอนเช้า มันมีผลมากกว่าพยายามสู้กับตัวเองเพื่อไม่กินแป้งหรือทานวันมื้อนะ(ผมไม่ได้บอกว่าควรกินแป้งหรือทานวันละ3มื้อนะ)
มันเหมือนกับตอนผมรู้จักบิทคอยเลย ผมพยายามเล่าให้คนรอบๆตัวฟัง หลายๆคนเห็นผมร่างกายดี เล่นกีฬาแข็งแรงได้เกือบๆเท่ารุ่นน้องๆเลย ก็เข้ามาถามกัน มีคนฟังบ้างๆไม่ฟังบ้าง บางคนทำตาม แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ (ใครจะไปเชื่อ วิ่งทั้งเกมโดยที่ไม่ได้กินอะไรมาเลยทั้งวัน)
ในส่วนใหญ่ของคนที่ทำสุดท้ายเลิก ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ หรือไม่มีวินัย แต่เพราะมันไม่เข้ากับชีวิตประจำวันเค้า มันอยู่ยาก
สิ่งที่ผมตกผลึกได้จากการเห็นคนเข้ามาแล้วก็ออกไปอยู่ตลอดเวลาคือ
การดูแลสุขภาพ “มันไม่ใช่วิธี แต่เป็นวิถี”
พยายามหาแบบแผนที่เราคิดว่าจะทำมันได้ทั้งชีวิตโดยไม่บีบเค้นตัวเองจนเกินไป มันจะยั่งยืนกว่า (ยั่งยืนดีกว่าเข้มข้นนะ )
ที่ผมทำมาทั้งหมด มันก็แค่เพราะอยากเล่นกีฬาได้ อยากตอบสนองอีโก้ตัวเองในสนาม
แล้วผมก็ความคิดเปลี่ยน ในวันที่ผมรู้ว่าพ่อผมเป็นมะเร็ง….
คุณน่าจะรู้ว่าความเจ็บป่วยทุกชนิด ไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวผู้ป่วยเอง มันทำร้ายทุกคนในครอบครัวในแทบทุกมิติ
ผมพยายามคุยเรื่องสุขภาพกับพ่อเท่าที่ผมเข้าใจ แต่ท่านก็ไม่buy idea แถมพี่สาวผมเองเป็นหมอด้วย ยิ่งคุยยากเข้าไปใหญ่
ช่วง2-3ปีสุดท้ายของคุณพ่อเป็นช่วงทรมานมากทั้งตัวคุณพ่อเองและคนอื่น
ท่านต้องtakeยาฮอร์โมนเพศหญิงเพราะท่านเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากทำให้อารมณ์แปลปรวนมาก บ่นน้อยใจไม่อยากอยู่
ทำเคโมมาก็คลื่นไส้ตลอดเวลา
พอเริ่มติดเตียง ช่วยตัวเองไม่ได้ ทุกคนต้องวนมาดูแลซึ่งไม่มีใครงานน้อย
บรรยากาศในบ้านมีแต่ความเศร้าหมอง น้อยครั้งมากที่จะได้คุยกันสนุกเฮฮาในบ้าน
มันพาลไปถึงทะเลาะกันเองในบ้าน ผมเอาบรรยากาศเสียๆกลับไปถึงลูกกับแฟนผมเองอีก
พี่สาวผมต้องเร่งจัดงานแต่ง ก่อนที่พ่อจะเดินไม่ไหว
น้องชายผมนี่ต้องพาแฟนไปยกน้ำชากันที่ห้อง ICU และงานจริงก็ช้าไปอาทิตย์นึง คุณลองนึกบรรยากาศงานแต่งสิ ความทรงจำน้องชายผมน้องสะใภ้ผมจะเป็นยังไง
เรื่องค่าใช้จ่ายนี่ไม่ต้องพูดถึง ที่หามาทั้งชีวิตแทบจะหมดได้ ผมมีเพื่อนที่ใช้แทบทั้งหมดนั่นเพื่อให้อาม่าอยู่ต่อได้อีก10วัน
เชื่อมั้ยผมแทบนึกไม่ออกถึงภาพคุณลุงใจดียืนขายขนมอยู่หน้าบ้าน ความทรงจำของผมมีแต่ภาพช่วงท้ายๆของพ่อบนเตียง ทำไมมันเป็นแบบนั้นไปได้ มันไม่ถูกต้องเลย
เป็นช่วงชีวิตที่สอนให้ผมได้รู้ว่า
เราจำเป็นต้องดูแลสุขภาพ มันไม่ใช่แค่เพราะเราอยากสวยอยากหล่อ อยากหุ่นดี อยากได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง แต่เพราะ
“การดูแลสุขภาพ มันเป็นความรับผิดชอบต่อครอบครัว มันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ”
แม้ว่าบางทีมันจะยากหน่อย ต้องใช้วินัยบ้าง แต่ก็พยายามนึกไว้เสมอเถอะ ว่าเราไม่ได้ทำเพื่อตัวเราเอง
เวลาที่ผมเห็นคนอายุเยอะๆที่สุขภาพดีๆ ผมจะรู้สึกนับถือมาก เค้าสร้างPOWไว้เยอะแน่นอน
วันนึงผมก็อยากให้ลูกหลานนับถือผมในแบบนี้เช่นกัน
#Siamstr 
ผมเป็นคนแบบเดียวกับพี่ คือ "บ้าเล่นกีฬา"
ร่างกายผมไม่ได้กำยำล่ำสันเหมือนลูกชาวนาทั่วไปแถวๆ บ้าน ผมอ่อนแอป่วยเข้า-ออก รพ. เป็นว่าเล่นในวัยเด็ก (ทุกวันก็ยังต้องไป รพ. ทุกวัน และน่าจะยังต้องไปทุกวันจนกว่าจะเกษียณ..)
เพราะแบบนี้ที่บ้านเลย "ห้าม" ไม่ให้ผมเล่นกีฬา เพราะกลัวว่าจะเป็นอะไรไป เนื่องจากผมไม่แข็งแรง.. แต่ใจกับร่างกายบางครั้งมันก็ไม่สัมพันธ์กัน จริงไหม?
ผมต้องรอจนอายุ 13 ปี
ผมถูกส่งไปเรียน รร. ประจำจังหวัดตามประสาเนิร์ดทั่วไป เด็กที่ไม่เคยช่วยเหลือตัวเอง ต้องไปอยู่ไกลจากบ้านหลายสิบ กม..
ชีวิตของผมเริ่มที่ตรงนั้น การได้ลองผิดแบบไม่มีใครมาคอยกำกับ ผมได้ลิ้มรสการปกครองตัวเองนับจากนั้น..
ที่นั่นคือ จุดแรกๆ ที่ผมได้เริ่มเล่นกีฬา ด้วยความเนิร์ดและไม่เคยจริงจังกับด้านนี้มาก่อน พี่ก็คงพอนึกภาพออก ว่าผมก็คงวิ่งเท้าเปล่าไล่ตามลูกบอลปุเลงปุเลง แต่คงไม่โดนบอล 555
ผมเริ่มได้เล่นถี่ขึ้น โดยเฉพาะบอลยาง.. ผมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ทำไมเพื่อนเราเตะเก่งแต่เราแม่งไม่ได้เรื่องอะไรเลย.. นั่นทำให้ผมพยายามมากขึ้นกับการฝึกฝน จากไก่อ่อน ไต่เต้าไปเป็นตัวตึง
สิ่งที่ได้มาโดยไม่รู้ตัวคือ "สุขภาพ" ที่ค่อยๆ ดีวันดีขึ้น ผมเรียกมันว่าความแข็งแรงก็แล้วกัน มันคงไม่ใช่ Healthy แบบที่พี่กำลังจะสื่อถึง
ผมยังคิดต่อไปอีกว่า.. ถ้าเราอยากเก่งเราต้องทำให้ได้อย่างคนเก่งๆ ตั้งแต่นั้นมาผมก็เริ่มติดตามดูบอลต่างประเทศมาจนทุกวันนี้
ความทรงจำแรกคือ ฉากที่ Cantona ประกาศแขวนสตั๊ดอย่างงงๆ นั่นแหละ
ผมเสพทุกอย่างที่เป็นฟุตบอล หนังสือพิมพ์สตาร์ซอคเก้อร์ รายวัน รายสัปดาห์ เกม Goalstrom, Winning Eleven, FiFa ไปจนถึง Championship Manager ภาคที่ จอห์น บาร์นส์, เอียน รัช ยังไม่แขวนสตั๊ด (ยุคแรกๆ ละกัน)
เราก็ครูพักลักจำจากพวกนักเตะดังๆ นี่แหละ เอาไปฝึกในสนามซ้อม เตะข้างถนน เตะเดิมพัน บอลยาง บอลใหญ่ ฯลฯ จนกระทั่งติดทีมกีฬาสี
ถ้าดูจากลักษณะทางกายภาพแล้ว ก็คงพอเดาได้ว่าผมน่าจะเล่นเป็นปีก ไม่ก็กองหน้าสายวิ่งเสียเป็นส่วนใหญ่ เราเล่นเกม เราวิเคราะห์ เราเข้าใจแทคติก ผมก็เลยใช้สมองกับความเร็วเป็นหลัก (ผมซ้อมหนักมากให้ตัวเองกลายเป็นจรวดทางเรียบ)
ผมโดนย้าย รร. เพราะติดเกมส์หนักไปหน่อย เรียกว่าอนาคตสายการเรียนก็ต้องเดินถอยหลัง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เส้นทางสายกีฬาต้องดับตามไปด้วยแต่อย่างใด กลับกัน มันรุ่งกว่าเดิม
การต้องกลับไปชนบท ยิ่งทำให้ผมได้เล่นกีฬามากขึ้นไปอีก ได้เจอกับพวกโหดๆ กูเตะคนไว้ก่อน ยิ่งทำให้เราได้เสริมกระดูกและหัวจิตหัวใจตัวเองมากตามไปด้วย ในช่วง ม. ปลาย ผมเลยหนักไปทาง เตะบอลเดิมพัน ตามหมู่บ้านต่างๆ
เราเลยได้เริ่มกินเที่ยว เตะเสร็จ ดื่ม เมา จีบสาว แว้น ว่อน บลา บลา บลา
ผมกลายเป็นกัปตันทีมไปซะอย่างงั้น คงเพราะความเอาจริงเอาจัง ชอบวางแผน ชอบจัดการ และอยู่แถวหน้าเวลาตะลุมบอลเสมอ ผมไม่เคยกลัวใครในสนามเลยจริงๆ (เพราะรู้ว่าเพื่อนต้องมาช่วยกรูแน่ 55)
ที่มหาลัย ผมก็ยังได้เล่นบอลให้คณะ แต่เราไม่เก่งขนาดไปสู้กับ ธีรศิลป์ แดงดา ที่ซ้อมๆ กันกับเรา หรือตัวมหาลัยหรอกนะ ถึงกระนั้นก็ยังเป็นกัปตันหัวทองอยู่ (ผมย้อมสีทองทั้งหัว เพราะชอบ X-Japan)
ฟุตบอล กับ Jakk แทบจะเป็นเรื่องเดียวกัน ถ้านึกถึงผมในตอนนั้น คนจะคิดว่ามันต้องคุยเรื่องบอลอีกแน่ๆ
แต่แล้วการเริ่มเข้าสู่วงโคจร "หนู" เริ่มได้ทำงาน ก็กระชากผมให้ห่างหายไปจากสนามมากเลยทีเดียว การออกกำลังกายของผมลดลงไป -80% ได้ (ที่ยังได้เล่นก้อคือไปเช่าสนามเล่นกันขำๆ กับเพื่อน เพื่อจะหาเรื่องก๊งกันต่อเท่านั้น)
ที่ทำงานสุดท้าย ผมยังได้เล่นเป็นตัวเขตอยู่ในกีฬาสาธารณสุข (ในภาพคือสิบกว่าปีก่อน นานมากแล้ว) นั่นคือยุคท้ายๆ ที่ผมยังได้ออกกำลังกายจริงๆ จังๆ
ตอนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เตะบอลคือเมื่อไหร่
เราไม่ได้แข็งแรงชนิดว่าเมาแฮ้งค์ก็ยังแรงเป็นม้าเหมือนอย่างตอนนั้นอีกแล้ว..
## บาสเก็ตบอล
ผมได้ดูบาสในช่วงแรกยุค Koby-Shaq ผ่านการถ่ายทอดสดช่อง ITV เก่า ผมหลงรักมันทันที แต่แถวบ้านไม่มีใครเล่นเป็นพอจะสอนเราได้
ผมก็เริ่มติดตามวงการบาสมานับแต่นั้น.. ซื้อหนังสือบาส หาเทปดู ไปเล่นกับแป้นคนเดียว (สาวๆ กรี๊ดด้วย ให้ตายเถอะ ทำไมไม่กรี๊ดนักบอล) ในตอนนั้นผมเข้าใจว่ากีฬาบาสนี่มันกีฬาเก๊กหล่อชัดๆ 555
กีฬาบาสนี่ ผมได้เล่นจริงจังจนลงสนามเป็นตัวที่ทีมขาดไม่ได้ก็ตอนทำงานที่สุดท้ายนี่แหละ (ก่อนมีเมีย ก็ตามในภาพ) ที่บ้ากว่าคือเล่น NBA2K 555
ผมเล่นตำแหน่ง SF วงนอกสายพลิ้ว Drive เข้าไปใต้แป้น ก็ตามไอดอลในยุคหัดดูอย่าง Allen Iverson, Koby Bryant เทือกนี้ (เอาเข้าจริงผมยิงสามแต้มแม่นกว่านะ)
จากที่เคยคิดว่ากีฬานี้มันแค่เก๊กหล่อๆ ให้สาวกรี๊ด พอได้เล่น ได้เข้าใจมันจริงๆ แล้ว โอ้.. มันไม่ง่ายเลยแฮะ น่าจะเป็นกีฬาที่ต้องใช้ IQ เบอร์ต้นๆ เลยก็ว่าได้ นอกจากร่างกายอะนะ
มันเลยทำให้เราต้องแบกสังขารเล่น 2 ประเภทเวลามีจุดแข่งกีฬา เหนื่อยมาก ไม่เห็นได้เงินเพิ่มเลย 555
ขอตัดจบตรงนี้ก่อนละกัน
---------------
เล่าเรื่อง แชร์ประสบการณ์ตัวเองมาซะยาว มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับที่พี่เขียนสักเท่าไหร่ ผมแค่อยากจะบอกว่า
ดูพวกเราสิ..
ทำไมคนที่รักกีฬาอย่างพวกเรา ถึงได้ต้องถอยห่างจากมันอย่างจำใจกันด้วยนะ?
แทนที่เราจะได้ออกกำลังกาย แต่ทำไมเราต้องเอาเวลาไปดิ้นรนกับเรื่องอื่นแทนล่ะ?
สุขภาพกายเราเสียไปพร้อมกับสุขจิต นับตั้งแต่เราพาตัวเองเข้าสู่ระบบเฟียตอย่างเต็มตัว..
นั่นไง.. เอาอีกละ..
พวกบิตคอนเนอร์นี่คุยเรื่องอะไรก็วกเข้าเรื่องเงินทุกทีเลยว่ะ
### จริงๆ เราไม่ควรต้องมาเล่าอะไรแบบนี้กันใน Nostr หรอก พี่กับผมมันต้องวงเหล้าที่ไหนสักที่มากกว่านะ..
