จริงๆ พี่จะเขียนแบบพวกไลฟ์โค้ช ใส่สูท ผูกไทด์ก็ได้... แต่พี่คือ Jakk การให้ขนมปัง ไม่ใช่การสร้างบุญคุณ ไม่ใช่การทำทาน ไม่อยากให้ตีความกันผิดเรื่องนี้ เราแค่เปรียบเทียบให้เห็น Priority ในการ จัดทรัพยากรที่เรานั้นมีอยู่อย่างจำกัด มันคือ เวลา แรงกาย กระทั่งพลังใจ ถ้าเราต้องทุ่มเท เราจะทุ่มทั้งหมดไปกับสิ่งที่มันจะสูญเปล่าอย่างนั้นหรือ? แล้วอะไรล่ะ คือสิ่งที่เราจะไม่สูญเปล่า? คนที่กำลังทุกข์ทนกับปัญหารอบตัว คนที่กำลังมองหาทางออก คนที่พร้อมจะเปิดรับความรู้ ทางเลือกใหม่ๆ คนที่ตระหนักรู้ คนที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง คนที่ต้องการจะเข้าใจบางอย่างๆ แท้จริง คนที่เฝ้ารอโอกาสบางอย่างเพื่อแสดงคุณค่าของตัวเอง ฯลฯ คนเหล่านี้จะไม่ทำให้ขนมปังของเราไร้ค่า การให้ขนมปัง คือการสร้างคุณค่า และคุณค่าจะเกิดขึ้น ก็ต่อเมื่อผู้รับเห็นตรงกันกับผู้ให้ ว่าสิ่งที่ได้รับไปนั้น ช่วยให้เขาก้าวข้ามบางอย่างไปได้ ช่วยให้เขาต่อยอดไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้ ช่วยให้เขาได้รับพลังบวก ฯลฯ ดังนั้น.. ถ้าเราสงสารตัวเองเป็น เราต้องไม่ทำให้พลังของเรา เวลาของเราที่มีอยู่อย่างจำกัดมันสูญเปล่า เราควรฝึกที่จะดูให้ออกว่าใครที่ถึงเวลาแล้วที่ควรจะได้รับยา ใครยังไม่ถึงเวลา หรือแค่ทำ วางมันไว้สักที่ แล้วรอให้คนที่ต้องการ มาหยิบเอาคุณค่านั้นไปเอง