“ชีวิตก็เหมือนเรือเดินสมุทร ที่ต้องล่องข้ามคลื่นลมมากมาย”
ระหว่างทางเราอาจบรรทุกสิ่งของและผู้โดยสารมากหน้าหลายตาติดตามมาด้วย บางคนก็เข้ามาเป็นแรงช่วยพาย เป็นกำลังสนับสนุนให้เราไปถึงฝั่งโดยง่าย
แต่ก็มีบางคน หรือบางสิ่งที่อาจกลายเป็น ‘น้ำหนักเกิน’ ทำให้เรือโคลงเคลง เสี่ยงจม หรืออย่างน้อยก็ทำให้เดินทางช้าลงไปเปล่าๆ
ในบางสถานการณ์... ถ้ารู้สึกว่ามีคนหรือสิ่งของที่ดูดกลืนกำลังใจ ไม่เคยเห็นคุณค่าที่เราทุ่มเทไป ไม่เคยเกื้อหนุนหรือให้เกียรติเลย
นั่นคือสัญญาณเตือนให้เรา ‘ปลดสัมภาระ’ เหล่านั้นออกจากเรือ เพราะหากดื้อดึงแบกไว้ เราอาจไม่สามารถเดินทางไปถึงปลายทางที่ฝัน หรือถ้าฝืนไปก็เหนื่อยแรงกว่าเดิมโดยไร้ประโยชน์
เมื่อกล้าลดน้ำหนักเรือ ปล่อยผู้โดยสารบางคนที่ไม่ส่งเสริมเราให้ลงเรือลำนั้นไป ชีวิตอาจแล่นฉิวขึ้น มุ่งหน้าไปได้ไกลกว่าที่เคย แถมยังมีพื้นที่เหลือสำหรับคนและโอกาสใหม่ๆ ที่จะเข้ามาแทนที่
คนที่ให้เกียรติและเห็นคุณค่าในตัวเรามากกว่านี้
สุดท้ายแล้ว... เราไม่มีวันควบคุมกระแสคลื่นแห่งชีวิตได้หมดทุกลูก แต่วิธีที่เราดูแล ‘เรือของเราเอง’ และเลือกว่าใครหรืออะไรคู่ควรแก่การพาข้ามคลื่นลม
นั่นแหละคือสิ่งกำหนดว่าปลายทางจะเป็น ‘ฝั่งฝันที่รออยู่’ หรือ ‘ฝั่งความผิดหวัง’ ที่ไม่อยากไปถึงเลยก็ได้
#Siamstr
แต่ก็มีบางคน หรือบางสิ่งที่อาจกลายเป็น ‘น้ำหนักเกิน’ ทำให้เรือโคลงเคลง เสี่ยงจม หรืออย่างน้อยก็ทำให้เดินทางช้าลงไปเปล่าๆ
ในบางสถานการณ์... ถ้ารู้สึกว่ามีคนหรือสิ่งของที่ดูดกลืนกำลังใจ ไม่เคยเห็นคุณค่าที่เราทุ่มเทไป ไม่เคยเกื้อหนุนหรือให้เกียรติเลย
นั่นคือสัญญาณเตือนให้เรา ‘ปลดสัมภาระ’ เหล่านั้นออกจากเรือ เพราะหากดื้อดึงแบกไว้ เราอาจไม่สามารถเดินทางไปถึงปลายทางที่ฝัน หรือถ้าฝืนไปก็เหนื่อยแรงกว่าเดิมโดยไร้ประโยชน์
เมื่อกล้าลดน้ำหนักเรือ ปล่อยผู้โดยสารบางคนที่ไม่ส่งเสริมเราให้ลงเรือลำนั้นไป ชีวิตอาจแล่นฉิวขึ้น มุ่งหน้าไปได้ไกลกว่าที่เคย แถมยังมีพื้นที่เหลือสำหรับคนและโอกาสใหม่ๆ ที่จะเข้ามาแทนที่
คนที่ให้เกียรติและเห็นคุณค่าในตัวเรามากกว่านี้
สุดท้ายแล้ว... เราไม่มีวันควบคุมกระแสคลื่นแห่งชีวิตได้หมดทุกลูก แต่วิธีที่เราดูแล ‘เรือของเราเอง’ และเลือกว่าใครหรืออะไรคู่ควรแก่การพาข้ามคลื่นลม
นั่นแหละคือสิ่งกำหนดว่าปลายทางจะเป็น ‘ฝั่งฝันที่รออยู่’ หรือ ‘ฝั่งความผิดหวัง’ ที่ไม่อยากไปถึงเลยก็ได้
#Siamstr
